De brandende vuuroven

 Lieve Lezer, 

Als ik worstel met bepaalde vragen en dringend Gods leiding nodig heb, dan wend ik mij tot de Heer in gebed. Al mijn overwegingen leg ik voor Hem neer en soms als ik dan gebeden heb, voel ik de leiding van de Heilige Geest om de bijbel 'gewoon' open te slaan. Het is dan zo bijzonder hoe de Heilige Geest tot mij spreekt door een bijbel gedeelte heen. De diepere lagen die er vaak in verstopt zitten, opent Hij dan voor mijn ogen... Wat een bemoediging en troost vind ik daarin. Echter soms is het ook een scherpe aansporing om op Hem te vertrouwen en moedig mijn weg voorwaarts te gaan ondanks de angsten die mij vanbinnen teisteren. 

De brandende vuuroven 

Als ik in een paniekaanval ben beland, dan voelt mijn lichaam aan als een brandende vuuroven. Alles van binnen staat in brand en de angst raast met harde schreden van mijn hoofd tot aan mijn tenen. De adrenaline giert door mijn lijf om een uitweg te vinden; een uitweg uit de gevreesde situatie..... maar die uitweg is er niet... want ik zit vast in mijn 'angstbeeld'. De gevreesde situatie speelt zich af in mijn hoofd... Wegrennen heeft geen zin, want waar ik ook ga, ik neem mezelf altijd mee.. En dus sta ik als verstijfd aan de grond genageld; licht duizelig in mijn hoofd en wankelend op mijn benen met een bonkende hartslag en klamme handen..

Dit is geen pretje. En als je zelf paniekaanvallen hebt ervaren, dan weet je dat je er alles aan doet om het te voorkomen. Het krijgt je eigenlijk een soort van in de greep... want als ik dit maar doe of juist laat, dan zal er vast niet dat gebeuren wat ik zo vrees en heb ik alles nog onder controle.. 

Daniël zijn vrienden 

Ja, was het maar zo simpel.. Helaas werkt het niet zo... Hoe meer ik probeer de controle te houden op het leven, hoe meer het leven naar me terugbijt. We zijn als mens nu eenmaal niet in staat om als God het leven in onze hand te houden. Er is beslist een grens aan ons kunnen en we hebben nou eenmaal te accepteren dat onze invloed maar beperkt is. Dus als je dan pogingen onderneemt om alles beheersbaar en controleerbaar te houden dan hoeft er maar 'iets' te gebeuren en je bent van slag.. En dat 'iets' staat altijd op het punt van gebeuren en dan komt het aan op vertrouwen..

Voor wie ga je buigen? Voor de angst en zijn spookbeelden? Of vertrouw je op de Schepper van hemel en aarde, die alles in Zijn Hand heeft en in alles en iedereen werkt naar de raad van Zijn wil?

Poeh, die kwam wel even binnen... Ik las over Daniël zijn vrienden: Sadrach, Mesach en Abed-Nego die geacht werden op bevel van koning Nebukadnezar neer te vallen en het gouden beeld te aanbidden wat hij had gemaakt. Zo niet, dan werden ze per direct middenin de brandende vuuroven geworpen...De vrienden waren heel dapper en boden weerstand aan het bevel van de koning. Ze zeiden: 

'Als het moet, kan onze God, Die wij vereren, ons verlossen uit de brandende vuuroven, en Hij zal ons, o koning, uit uw hand verlossen. En zo niet, het zij u bekend, o koning, dat wij uw goden niet zullen vereren en het gouden beeld dat u hebt opgericht, niet zullen aanbidden.'

Zevenmaal heter

Dit maakte de koning grimmig, hij gaf het bevel de oven zevenmaal heter te stoken dan men gewoon was om hem te stoken. Nu kwam het er op aan. Hetgeen wat hen in het vooruitzicht stond was ronduit verschrikkelijk. Ze wisten dat ze de brandende vuuroven in moesten; ze konden echter niet anders want ze wilden niet neerbuigen voor het gouden beeld. 

En daar was mijn antwoord. Kort en krachtig. Ga ik buigen voor de spookbeelden van mijn angst en daarnaar handelen? Of kies ik ervoor om niet te buigen voor mijn angstbeelden en de Schepper van hemel en aard te vertrouwen, zelfs als ik daarmee in een door mij gevreesde brandende vuuroven terecht kom? Want, als er niet aan mijn controle eis is voldaan dan komt daar een paniekaanval, of beter gezegd: brandende vuuroven. Wat een gelijkenis! Wat had ik hier veel uit te leren... 

Geen luchtje te bekennen

Ineens werd het allemaal heel helder. Ik wist wat ik moest doen: weigeren om te buigen voor de angstbeelden en vertrouwen op mijn Schepper. Die angstbeelden zijn in feite ook afgoden als ze mijn vertrouwen opeisen om te handelen naar hun gevreesd beeld, terwijl onze Heer degene is die ons vertrouwen verdient boven alles. Zo dan restte mij niets anders dan te stappen in het rotsvaste vertrouwen dat als ik de brandende oven in moest gaan, Hij bij machte is om mij eruit te verlossen. 
Bij Daniel zijn vrienden had de Heer krachtig ingegrepen, Hij had ze verlost. Sterker nog, er hing zelfs geen brandluchtje aan hen. Het vuur had hen niet verteerd, springlevend kwamen ze er weer uit. 

Kunnen we er dan altijd vanuit gaan dat we zonder kleerscheuren uit de oven komen? Dat weet ik niet, ook de vrienden van Daniel gaven in hun antwoord richting de koning een andere mogelijkheid aan. Toch weerhield hen dit er niet van om te weigeren het beeld te aanbidden ondanks het vooruitzicht de brandende vuuroven te moeten ingaan. Ze bleven trouw aan God en gaven Hem daarmee te kennen dat ze op Hem vertrouwden boven alles en dat Hij de uitkomst zou beslissen. Wat die uitkomst dan ook mocht zijn, ze bleven trouw aan de Heer.. 

Vertrouwend op de Heer

De puzzelstukjes vielen in elkaar. Ik wist dat de Heilige Geest me dit probeerde duidelijk te maken. Het was niet de meest makkelijke boodschap maar het was wel duidelijk en daar had ik behoefte aan. Ik wist nu wat ik moest doen: op bevel van de Heer was het vertrouwen en loslaten. Als Hij dat zo van mij vraagt, dan rest mij slechts om te gehoorzamen en dat heb ik ook gedaan. Natuurlijk gaat dit met vallen en opstaan, want oude patronen en gewoonten staan altijd op de loer om weer de overhand te nemen; maar dan herinner ik mezelf eraan: 'Regien je moet de oven in, er zit niks anders op.' Laat los en vertrouw op Hem, het vuur kan branden maar dichtbij Hem zal het je niet verteren.. 

Update

Dag lieve lezers, 

Het is inmiddels alweer ruim een jaar geleden toen ik voor het laatst een post plaatste op deze blog. Wat is de tijd voorbij gevlogen en wat heeft 2020 ons onaangenaam verrast. Het waren roerige tijden - en nog. Ik ben er, net zoals ieder ander, in mee gegaan... op die tijding naar het onbekende. Toch altijd blijven hopend met mijn ogen gericht naar Boven. Af en toe vlogen er flarden van Bijbelteksten door mijn hoofd: 

Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht, denk aan Hem bij alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg
Spreuken 3:5,6

Laat af en weet dat Ik God ben
Psalm 46:11

Op die angstige momenten dat ik ze nodig had en mezelf eraan vastklampte als ware reddingsboeien voor mijn ziel. Het zijn van die pareltjes uit Gods Woord die mijn leven zoveel richting en duidelijkheid geven. Hoe beperkt en beknopt is mijn eigen inzicht wel niet? Ik heb mogen leren dat ik de diepten van mijn eigen hart helemaal niet kan doorgronden, laat staan dat ik weet wat mijn onderliggende motieven zijn. De Heer heeft me mooie inzichten geschonken over alle 'valse overtuigingen' die ik er ten diepste op na hield.  Ze lagen daar te broeden als valse adders die de overhand trachten te halen op mijn leven door hun slinkse leugens. Als wolven in schaapskleren kwamen ze naar de oppervlakte om mij te misleiden en ze te gehoorzamen. Maar al verstijfd ons lichaam van de angst en wil het van geen ophouden weten, dan nog hebben we een keuze om daar wel of niet gehoor aan te geven...

Het vlees en de Geest

Er zijn van die tegenpolen die lijnrecht tegenover elkaar staan; het vlees en de Geest bijvoorbeeld. Deze twee kunnen niet gebroederlijk samen gaan, want het vlees kan zich niet onderwerpen aan Gods wet. (zie Romeinen 8:7) Mijn inzicht vanuit mijn verdorven vlees is daarom ook geen betrouwbare graadmeter. Toch heb ik jaren geleefd in de overtuiging dat dit wel zo was. Ik gebruikte mijn vlees als toetssteen of iets al dan niet gemeend of goed zou zijn. Het graven in mijn vlees was absoluut geen aangename speurtocht. Hetgeen wat ik daar aantrof was én is ronduit rampzalig en geeft nog meer reden tot vrees. Gaandeweg zijn er steeds meer schelletjes van mijn ogen af gegaan en wordt mijn zicht steeds duidelijker. Puur en alleen door het licht van Gods Woord op mijn omstandigheden te laten schijnen, wat door genade mag landen in mijn ziel. In mijn vlees immers woont niks goeds; dat kan ik voluit met Paulus bevestigen (zie Romeinen 7:18).

Richt je blik op Jezus

Ik wil je daarom bemoedigen, lieve lezer. Wie je ook bent en wat je situatie ook is op dit moment. Geef nooit op en vecht door. Blijf vasthouden aan de beloften uit Gods Woord, net zolang totdat je ze eigen kunt maken en je de zoete balsem ervan kunt ervaren in je ziel. Ja, het is een strijd.. maar niet één die we alleen hoeven aangaan. We mogen groeien en langzaam verder bloeien. Laten we dan onze blik gericht houden op Jezus, onze Leidsman en Herder. Hij zal het dragen en Hij zal verbinden. Blijf doorgaan, vastberaden en standvastig. Hij is de Voleinder van ons geloof en laat het werk van Zijn Handen niet varen.. 

Persoonlijk Interview in de Visie

 

Link naar het interview

 

 

 

 

Denk aan Hem bij alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg

Ik herinner me nog goed de geur van vers gemaaid gras met op de achtergrond het zoemende geluid van een grasmaaier. De felle zonnestralen schenen door mijn gordijnen en deden me ontwaken. Mijn kinderlijke zintuigen genoten volop van deze weelde en ik was benieuwd wat de dag me zou brengen. Ik had zin om van bed af te gaan en sprong haar tegemoet met volop verwachting naar wat komen zou....

Het was een heerlijk gevoel; bruisende levensenergie overgoten met een bad van onbevangenheid. Uitziende naar speelplezier en een flinke portie avontuur. Ver weg van de kwellende verantwoordelijkheden en de altijd terugkerende 'wat-als-en'...

De herinnering vloog door mijn hoofd als een lieflijk lied wat me deed hunkeren naar deze vreugde. Zou ik haar terug vinden? Ik bedacht me dat ze wel te vinden zou zijn... Immers was ik niet nog steeds een kind? Een kind in de Handen van de Vader? Ik zou net zo door het leven kunnen gaan als toen. Ik behoef al die verantwoordelijkheden helemaal niet te dragen, ik mag gewoon 'leven' en me verheugen op wat komen gaat...

Alles overgeven in de Handen van de Vader. Net zoals ik destijds alles overgaf in de handen van mijn ouders. Ik wist één ding heel goed, ze zouden voor me zorgen. Goed op me passen en mij beschermen voor elk mogelijk gevaar. Daar hoefde ik me niet druk om te maken, dat werd wel voor mij gedaan.. Die zekerheid was er en daar was geen twijfel over mogelijk.

Hoe kon het dan dat deze overgave naar zo'n dieptepunt was gezakt in mijn leven? Was ik nu hetzelfde gaan doen alleen dan voor alles en iedereen om me heen? Ik wist het antwoord wel op de vraag... maar wat kon het antwoord me helpen als ik niet weer 'gewoon' zou gaan leven? Antwoorden zijn fijn en handig voor het verkrijgen van inzichten maar uiteindelijk brengen ze geen verandering.

Ik was doorgefietst. Ik had mijn vertrouwen gesteld op de Heer. Ik had mijn drang naar controle bedwongen en de onzekerheid verdroegen van het 'niet weten'. Inclusief alle bijbehorende lichamelijke reacties die deze last van het 'niet weten' teweeg bracht. Vertrouwen is een keus. Ook als je het niet voelt. Misschien juist wel als je het niet voelt. Ik had een stap in gehoorzaamheid gezet en me aan mijn deel van de afspraak gehouden. Nu was God aan de beurt. En daar had ik Hem ook herhaaldelijk om gesmeekt.

En voor het eerst in mijn leven werd me heel duidelijk wat vrede inhoud die 'alle-verstand-te-boven-gaat.' Er was een bepaalde kalmte over me heen gekomen. Een soort geestelijke sluier van rust die als bewaker diende tegen al het angst- en dwang geweld. Ik kon het niet bevatten. Ik ervoer het als een deken van vrede die zachtjes over me heen was gelegd. Deze deken was niet van mezelf. Het was een rechtstreeks geschenk uit de Hemel. Dat besefte ik me maar al te goed.

Wauw ik was onder de indruk... Was dit dan wat het betekende om in afhankelijkheid te leven? Ik alleen maar vertrouwen op Abba en de rest werd me gegeven? Hoe lang zou dit duren? En hoe lang zou ik dit kunnen vasthouden? Of zou ik het verliezen? Daar waren ze weer, dezelfde kluwen die alles en iedereen wouden vastgrijpen. Controle, behoefte aan zekerheid, zelf alles in de hand willen houden... Nee, ik voelde op mijn theewater wel aan dat dit niet zo zou werken bij deze geestelijke deken...

                                                                      *wordt vervolgd*

Steun niet op eigen inzicht

Dag lieve lezers,

Net zoals de man op het plaatje voelde het voor mij alsof ik in een diepe afgrond moest springen de afgelopen dagen. Vogelvrij met de armen wijd open: 'Heer doet U het alstublieft voor mij'

Ik vind het zo moeilijk om de controle los te laten. Om te vertrouwen op mijn Vader in de Hemel, om écht te leven naar Zijn woord en te gaan staan op Zijn beloften. Hij belooft dat Hij alles in de Hand heeft. Waarom zou ik dan elke stap van mijn leven bang en bezorgd zijn en overal gevaar zien?

Het is zo makkelijk om snel even een blikje cola van de grond af te rapen. Of dat stukje glas op te pakken wat tussen de straatklinkers ligt. Om nog maar te zwijgen van die spijker die daar ligt te roesten langs de kant van de weg. Snel stoppen, fiets omkeren en oppakken. Dan heb ik mijn geweten gesust en is de kans op een mogelijk ongeluk bezweken.

Maar het venijnige van deze weg is dat het nooit goed genoeg is en dat ik na elke bocht weer nieuwe gevaren zie. Om uiteindelijk bijna geen centimeter meer vooruit te komen en door mijn eigen zintuigen wordt bedrogen. Zeker tijdens het autorijden is dit een gevaar want het gaat zo snel en heb ik het nu wel goed gezien?

De kluwen van de angst en dwanggedachten grijpen me dan steeds verder om de nek, totdat ik uiteindelijk alleen nog maar kan controleren. Ware het niet direct, dan wel achteraf op internet. Is er wat gebeurt? Is er daadwerkelijk iemand verdronken in die sloot? Of waren het dan toch weer mijn gedachtespinsels die een dobberend eendje aanzagen voor een drenkeling die nog net in z'n laatste ademtocht een hand omhoog trachtte te steken? Gek word ik er van!

'Laat af en weet dat ik God ben' 
Psalm 46:11

Wat een tekst. En hoe toepasselijk... ze rijmt zo mooi samen met de vorige. Ik moet ophouden om op mijn eigen inzicht te vertrouwen. Hoe beperkt is ze wel niet? Ze waaien als zachte briesjes door mijn hoofd als ik door een golf van angst wordt overspoeld en als bijna verstijfd wordt geforceerd om te stoppen. Seconden schieten voorbij als kanonskogels, wat ga ik doen: stoppen of doorgaan? Tik tak tik tak, mijn hart ploft uit mijn binnenste. Ik voel de adrenaline door mijn aderen schieten, elke vezel wordt er mee besmet. Hoe makkelijk is het om nu te stoppen en te doen wat de dwang wil dat ik ga doen. Dan ben ik er van af en kan ik weer rustig ademhalen. Het zwaard van Damocles wat nu nog boven mijn hoofd hangt is dan als een sneeuwvlok voor de zon verdwenen. Althans voor even.....

Daar in die seconden van vrees en wanhoop, hoor ik ook de andere kant. Alsof de Heere deze teksten voor mij samenvlecht en ze als reddingslijnen toeschiet naar mijn bange hart. Pak ze dan mijn dochter.....Doe het niet! Vertrouw op mij en ga door. Oké Heer, ik ga door. Neemt U het alstublieft van mij over.....

*wordt vervolgd*

Vertrouw op de Heer met heel je hart

Lieve lezers,

Vertrouwen op de Heer... het klinkt zo mooi en makkelijk, maar o wat vind ik het zwaar. Geloven en vertrouwen zijn volgens mij nauwelijks te onderscheiden van elkaar. Hoe meer ik me hier van bewust wordt, hoe meer ik inzie dat ik hierin vreselijk tekort schiet. Is vertrouwen een karaktereigenschap? Word je met een dosis geboren of is het iets wat je moet leren?

Mocht het al aangeboren zijn dan ben ik tussen wal en sloot geraakt. Van nature beschik ik er in ieder geval niet over. Daarbij heeft het leven me niet de omstandigheden gegeven om makkelijk te leren vertrouwen. Maar goed, bij wie is dat wel het geval? Wellicht is dit ook allemaal nog wel overkomelijk maar in de basis essentie van mijn bestaan heb ik het ook niet bepaald voorgeleefd gekregen. De houding ten aanzien van het leven die me werd voorgeleefd was eerder als wantrouwend te bestempelen dan als vertrouwend. Waarin ik niemand wil verwijten want ja het leven brengt soms wrange vruchten voort wat ons vertrouwen behoorlijk doet krimpen.

Ik weet wél dat ik elke dag te maken heb met geloof en vertrouwen. Vanuit eigen inzicht probeer ik alles krampachtig onder controle te houden. Het liefst voorkom ik alles en laat ik niets aan het toeval over. Enig nadeel hiervan is dat je zelf geen leven meer overhoudt. Overal loert gevaar en achter elke boom zie ik een beer. Doodmoe word ik er van. Als een soort superwoman probeer ik alles in te schatten en te voorkomen, met als gevolg dat het toch nooit goed genoeg is. Want de angst- en dwang weet overal wel iets te vinden.

Heer, wat moet ik doen? Waar bent U? Kan ik er wel op vertrouwen dat U alles in de Hand heeft? Dat u beslist over leven en dood? Dat U wel roept degenen die in hun hart naar U verlangen alvorens ze overgaan in het rijk van de dood? Hoe graag zou ik willen dat er geen rampen en ongelukken meer gebeuren. U weet het Heer....ik verlang zo naar die perfecte wereld..

'Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht.'

Een gedachte die prompt opborrelt na het opstijgen van mijn wanhopig gebed. Is dit het Heer? Moet ik het hier mee doen? Met deze tekst? Doorfietsen en alles overgeven aan U? Verder gaan en mijn eigen beperkte inzicht loslaten? Mijn voeten beginnen te twijfelen, mijn handen willen een draai geven aan het stuur. Alles in mij zegt omkeren en voorkomen. Toch fiets ik door, verlamd van binnen en smachtend naar de vrede die alle verstand te boven gaat.

Kijkend naar de mensen om me heen vraag ik me af, zou hier nog iemand zo rondfietsen? Nog zo'n verdwaald schaap wat de last van de wereld op haar schouders draagt? Vast niet. Ik bedenk me dat ieder ander gezond en weldenkend mens niet direct een compleet rampscenario voorspelt in een verdwaalde spijker die op de weg ligt. Hoe anders is dat bij mij...

Slepend help ik mezelf verder naar de winkel. Me vasthoudend aan die ene zachte fluistering; Zijn Woord. Het is Zijn Woord wat moet triomferen over mijn angsten. Het is Zijn Woord wat Waarheid mag worden in mijn leven. Wat ik moet geloven, zonder te zien. Anders heb ik geen leven. Het is Zijn Waarheid die vrij zet. Maar dan moet ik die wel aanpakken, me eraan vastgrijpen als het enige redmiddel wat er in deze wereld is:

'In het begin was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God'

Ja, onze Redder en Verlosser staat gelijk aan het Woord. Hij was het Woord en het Woord was God. Zo belangrijk is het dus. Daar ligt de sleutel. Daar is de deur naar de vrijheid. Hij kan worden open gedaan. Stap er maar doorheen. Maar kijk niet achterom. Het verleden is gevuld met eigen inzicht...

*wordt vervolgd*

Radicaal anders

Dag lieve lezers,

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen met deze post. Mijn vingers jeuken om gewoon te typen wat ik op mijn hart heb. Echter door de jaren heen heb ik mogen leren dat het wijs is om je woorden zorgvuldig te kiezen. Tenslotte wil ik mensen niet voor het hoofd stoten. En aan de andere kant lijkt het soms bijna onmogelijk om het niet te doen.

Dit brengt me bij Jezus en bij de boodschap van het Evangelie. Ook deze is best wel radicaal. En ik vraag me af of ik wel zo radicaal durf te zijn? Ik voel van binnen een passie branden om te gaan en mijn scherpe woorden te plaatsen. Echter lijkt het tegenwoordig alsof we alles willen en misschien zelfs wel moeten nuanceren. Onder gedompeld in de zogenaamde dekmantel der liefde. Maar de vraag is: betreft het hier wel liefde?

Ik weet het niet zo goed. En ik ben niet zo’n dappere pionier en toch voel ik juist de roeping om dit wel te zijn. Ja, dat vergt moed en vertrouwen. Het lef om uit je boot te stappen en te leren lopen op het water. Roept Jezus mij werkelijk? Of ben ik het gewoon zelf? Hoe zal ik er ooit achter komen als ik in mijn Titanic blijf zitten. Want dat is het inmiddels geworden...

Nou, om dan maar met de deur in huis te vallen: mijn geliefde zusters waar zijn we mee bezig? Waarom zie ik zo weinig eerbaarheid in ons midden? Hoe kan het dat we bijna nauwelijks te onderscheiden zijn van de wereld? Het verschil zou toch juist zo groot als dag en nacht moeten zijn?Hebben we dan allemaal onze bijbel niet gelezen? Ik begrijp het soms gewoon niet zo goed... Het lijkt me dat de teksten uit de brieven van Paulus & Petrus aangaande de vrouw en eerbaarheid niet zo onduidelijk zijn.

En dus worstel ik verder, van zondag tot zondag... Hoe ik dit onder de aandacht kan brengen. Het lijkt zo’n groot en gevoelig onderwerp. Bijna te teer om aan te raken. Maar het laat me niet los. Ik zou zo graag verandering zien. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal gehoor geven aan de oproep van onze Heer onder het gezag van de apostelen om ons eerbaar te kleden. Doorgaan om te lichten, te zouten en geheel anders te zijn. Onze God vindt ons prachtig! Gewoon zoals we zijn, zoals Hij ons gemaakt heeft. Daar hebben we geen wereldse camouflage voor nodig. De Schepper van het heelal vind je prachtig, laat dat onze kroon zijn!

Vertrouwensatrofie

Dag lieve lezers,

Vertrouwensatro....- watte? Ja, ik kan de gedachte me levendig voorstellen. Mijn interesse werd ook direct gewekt bij dit woord. Misschien ben ik in de minderheid maar ik had nog niet eerder gehoord van atrofie. Nee, dan ben ik veel meer thuis in het oplepelen van songteksten. Op de een of andere manier wil mijn brein dat soort informatie onthouden. Hoe dan ook, mijn nieuwsgierigheid heeft me nog niet verlaten, dus besloot ik mijn vriend Google te raadplegen. Atrofie is het verschrompelen van een orgaan of weefsel doordat de cellen afsterven. Heel letterlijk genomen betekent het ‘zonder voeding.’ Althans als ik mijn bron mag geloven.

Tja, dat brengt me weer bij vertrouwen. Atrofie en vertrouwen, hoezo gaan deze samen? Door de jaren heen hebben ik en vertrouwen nogal wat gevechten moeten leveren. Vertrouwen kwam helaas tot nog toe nogal vaak als verliezer uit de bus. ‘Ik wil wel vertrouwen, maar ik kan het niet!’ Dit heb ik nogal eens geroepen naar mijn man... Waarna zijn relaas luidde: ‘Je moet het gewoon doen!’ En ik al jammerend besloot: ‘Maar hoe dan? Ik heb geen vertrouwen!’
Serieus, als je het ergens kon kopen in de winkel of online op e-bay dan wist ik het wel. Ik had direct gehamsterd voor de rest van m’n leven en had eindelijk kunnen staan op m'n atrofische vertrouwensbeen.

Juist ja, dat verschrompelde vertrouwensbeen, wat veel te weinig voeding heeft gekregen de afgelopen 32 jaren van mijn bestaan. Ik kan er niet op leunen, laat staan op lopen. ‘t Is een wonder dat het er überhaupt nog is; amputatie heeft al geregeld op het programma gestaan. Gode zij eer dat het zover niet is gekomen. Hij heeft me gespaard en kan zelfs dode beenderen weer levend maken. Zo ook mijn vertrouwensbeen. Dat is de hoop die me doet leven, de drijfkracht die me gaande houdt. Waar kunnen we in dit leven in ‘s hemelsnaam op vertrouwen? De wereld lijkt op een gekkenhuis en ik heb me altijd al unheimisch gevoeld in deze plek van heilige chaos.

- Vertrouwen heb je niet, dat word je gegeven - Zou het waar zijn? Klopt het dat we dit van nature allemaal niet hebben? Of is het toch juist een werkwoord, iets wat we moeten doen. Wat we moeten oefenen. Leren om te vallen en leren om weer op te staan. Erop te vertrouwen dat het allemaal wel wat meevalt, dat 100% controle een illusie is en ons alleen maar meer wantrouwend maakt. Gelukkig weet ik bij Wie ik mag aankloppen. - Wacht op de Heere, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken, ja wacht op de Heere - Psalm 27:14.

Volgens mij is het een cocktail; een wonderlijke cocktail. God wil met ons samenwerken. Hij zal het geven maar wij mogen er ook wat voor doen. Hij zal voortbouwen op onze inzet om sterk te zijn. Wij mogen onszelf trainen om te vertrouwen op Zijn genade. Als onrust en dwanggedachtes ons als sluipschutters willen overmannen mogen wij ze krijgsgevangene nemen door Zijn woord. De leugen moet wijken voor de waarheid. Angst moet vertrekken voor vertrouwen. Telkens weer mag ik dat atrofische vertrouwensbeen van me nieuw leven in blazen door de waarheid: Gods Woord. Om het maar te houden bij de songtekst van Make Some Noise Kids (deze kan ik tenslotte goed onthouden) - God heeft alle macht, meer dan jij ooit dacht! Ooh ho, die power is mijn kracht! -

Amen

Onderweg naar Heiligheid

Momenteel bevind ik me in een 'jagen-naar-heiligheid-fase'. Het is alsof God me bij de hand heeft genomen en me per abuis naar kanalen heeft geleid die onderwerpen aansnijden waarvan ik het bestaan niet eens afwist. Zo kwam ik terecht bij een mooie blog: eerbare-schoonheid.blogspot.com.

De naam van deze blog trok direct mijn aandacht. Eerbaar en schoonheid, dat past bij elkaar. Het zette me aan het denken. Tot dusverre was mijn kledingkast niet echt een visitekaartje voor eerbare schoonheid. Skinny jeans, korte rokjes en strakke truitjes voerden de boventoon. Alle contouren van mijn lichaam waren volledig zichtbaar en ik had er geen erg in. In die zin, dat ik dacht dat het prima was om de pluspunten van mijn lichaam te accentueren. Ik had ook geen idee dat God in Zijn Woord ons advies geeft aangaande kleding. Ik was me er niet van bewust.

Tot dan toe. Het was een welkome reality check. Eigenlijk vond ik die richtlijnen wel heel fijn en wou ik er direct mee aan de slag (tot verbazing van mijn man). Ineens werd de kringloop een ware uitkomst voor mij want daar wordt nog kleding verkocht wat enigszins losjes en soepel om het lichaam valt. Alsof de Heilige Geest mij andere ogen had gegeven en ik me ineens realiseerde dat de kleding die ik aantrek ook een hele hoop vertelt. Wat wil ik eigenlijk uitstralen? Wil ik dat mensen kunnen zien dat ik weloverwogen probeer rein en ingetogen te leven? Zoals word beschreven in 1 Timoteus 2:9

Evenzo [wil ik] dat de vrouwen zich tooien met eerbare kleding, ingetogen en bezonnen, niet met het vlechten van het haar of met goud of parels of kostbare kleren

Laat ik Jezus' licht schijnen? Of kies ik ervoor om de aandacht naar mezelf te trekken? Eerlijk is eerlijk, het was wel even wennen. Meedoen met de laatste mode kan ik wel vergeten om nog maar niet te spreken over het ontvangen van complimentjes op mijn schijnbaar 'ouderwetse en saaie' kleding. Toch ga ik door, want het is zoveel beter om mijn hemelse Vader te behagen dan de mensen.

De grote vlucht

Ik ben op de vlucht, voor alles wat er verstopt zit diep van binnen.
Al jaren ben ik aan het rennen, te vluchtig om te bekennen;
dat ik niet wil kijken naar wat er in mijn binnenste leeft.
Het is alsof er altijd iets anders is wat meer voorrang nodig heeft.

Gewoon maar doorgaan, vooral niet kijken en stilstaan.
Want wat zal er dan naar boven komen? Het is veel makkelijker
om mezelf met afleiding te verdoven. Met de zorgen van het leven
en hersenspinsels die in mijn hoofd rond zweven. Allemaal willen ze
een plaats in mijn bestaan, maar voor mijn hart lijkt de ruimte vergaan.

Lawaai en rumoer voeren de boventoon; zo kan een zachte fluistering
slechts worden gehoond. Voor jou is geen plaats in mijn drukke bestaan,
omdat ik uit angst niet stil kan staan. De stilte heeft letterlijk en figuurlijk
haar plaats verloren, door al het geschreeuw verloor ze haar woorden.

Hoe kan ik haar hervinden? Hoe zou ik durven kijken naar wat er
overblijft als lawaai en rumoer inbinden? Werkelijk ik heb geen idee...

Vader in de Hemel neem me bij de hand, ik wil zo graag luisteren naar
Uw zachte stem, zorg er toch voor dat ik deze herken...

..........

Ik staar in de leegte, de eenzaamheid kijkt me aan. Zeg me, is het verkeerd om weg te gaan? Zal ze dan nog meer haar plaats innemen? Moet ik er weer tegenaan? Alles uit de kast halen om maar te worden geaccepteerd. Nee, ik wil niet meer. Laat mij maar zijn wie ik ben. Afgezonderd en beschermd. Mijn hart wil ik niet meer bloot geven; het is murw geslagen door het leven. Ik ben vermoeid en niet meer alert, de hoop vliegt bij me weg... Hoe kom ik ooit uit deze vicieuze cirkel terecht?


Leer me toch Uw weg te gaan. Alleen wil en kan ik niet verder gaan. Angst en benauwdheid omsluiten mijn hart, Heer het is zo verward. In al mijn zoeken vind ik geen rust, slechts onrust. Ik weet niet meer waar de waarheid begint en waar ze eindigt. Wie spreekt namens U en wie heeft er gelijk? Heb ik Uw stem wel goed verstaan, ben ik soms de weg kwijt? Waar bent U in dit alles en wanneer vind ik rust? Ik wil zo graag naar huis, rusten in Uw thuis. Veilig en beschermd zijn daar waar U bent, waar mijn diepste nood wordt gekend. Van al het strijden hier op aarde word ik zo moe, mijn ziel verlangt naar rust bij U.


Wilt U mij helpen om verder te gaan als mijn hart zich weer een weg baant; een weg in de wildernis van het leven, waar de strijd voort raast met harde schreden. Koester mij dicht aan Uw hart, verlicht zo mijn smart. Laat me zien waar U wilt dat ik ga en neem me bij de Hand; ik ga U achterna....

Met open handen

Ik verlang zo naar echtheid; echtheid in contact met mensen. Ik verlang zo naar veiligheid, veiligheid om te zijn wie je bent. Ik verlang zo naar begrip, dat er met een milde blik wordt gekeken naar mijn scherpe woorden. Ze komen ook maar uit een hart wat ik gaandeweg heb verloren. Ik probeer de stukjes weer op te rapen en er wat moois van te maken. Alles wat zo lang in het donker heeft liggen meuren komt nu weer naar boven in donkere kleuren. Het valt me zwaar om te accepteren dat ik mijzelf nog zoveel moet leren. Om überhaupt alle boosheid te laten komen en te ervaren dat de zonde zo diep zit verworven in elk deel van mijn bestaan; ontkwam ik er maar aan. Kon ik maar in één keer al mijn verdorvenheid te boven komen en met een gerust en rein hart verder lopen. Natuurlijk weet ik dat dit niet kan en dat het me afhankelijkheid maakt van die ene Man. Gelukkig mag ik op Hem blijven hopen en proberen door te leven met mijn handen open. Jezus, houdt mij vast in Uw Hand, reinig mijn hart en verstand. Leer me wandelen in Uw Geest, om zo vrucht te dragen tot in de lengte van dagen....

Beerput

Al rijdend keek ik naar de blauwe lucht; de witte wolkjes aan me voorbij gaand. Opeens werd mijn blik gevangen genomen door een subtiel wolkje. Het leek, bij nader inzien, alsof de wolk een door handen gevormd hart afbeeldde. Kon het zo zijn? Zou God echt van dat soort liefdesknipoogjes aan mij geven? Of was het slechts mijn verbeelding afkomstig van een hart wat zo vurig verlangt naar een God die dichtbij is? Ik kon het in ieder geval wel gebruiken. In stilte bad ik: 'God bent u dit?'
De wolk bleef achter en ik reed verder.

Flarden herinneringen vlogen door mijn hoofd. Het was een lange dag geweest, gekleurd door een rollercoaster aan emoties. Er lag weer een dag schematherapie achter me. Ik was moe en redelijk uitgeput. Mijn dwanggedachten begonnen me te plagen. 'Getriggerd' door de christelijke muziek die ik luisterde. Muziek die spreekt over aanbidding, God loven en prijzen. Ik voelde weerstand in me opkomen gepaard gaande met godslasterlijke gedachten. Vreselijk, daar gaan we weer, dacht ik bij mezelf. Wat probeer ik nu weer weg te stoppen? Ik kan deze gevoelens en gedachten niet onder ogen komen, zeker niet in de wetenschap dat God meekijkt en luistert.

Wederom in stilte een schreeuw omhoog: 'help me Jezus, ik kan dit niet, laat me toch alstublieft niet gaan!' Voor het eerst sinds jaren durfde ik er even bij stil te staan. Durfde ik voor een 'splitsecond' deze nare gevoelens van opstand recht aan te kijken. Was het mijn kwetsbare kind die er zo hard onderuit schreeuwde? Die zei van; ik wil niet meer volgen, ik wil niet meer aanpassen, ik wil niet meer op de ander gericht zijn, ik wil gezien worden! Is dat dan het verlangen wat eronder ligt? Komt daar mijn opstand vandaan? Gewoon een klein en kwetsbaar kind, wat graag gezien wil worden......?
Hoe rijm ik dat met het Christendom? En wat vindt God ervan? Al snel belandde ik in de angst... Zou God het me wel vergeven? En wat nou als deze gevoelens de overhand nemen? Wat nou als ik er niet meer tegen kan vechten en ik écht wegloop? Wat gebeurt er dan met mij? Wat voor narigheid zit er allemaal in mij verstopt? Waar begint het en waar eindigt het?

Tja, zoveel vragen en zo weinig vertrouwen. Snel weer wegstoppen, afleiding zoeken en niet meer bij stil staan. Veel te gevaarlijk. En zo was mijn 'boze beerput' weer gesloten achter slot en grendel. Als ik dan nadenk waar ik nog allemaal naar 'mag' kijken, misschien beter gezegd, moét kijken dan zakt de moed me in de schoenen. Toch zie ik een lichtpuntje en heeft God me verrast door mij zo tussen neus en lippen door, bij de hand te nemen en me ernaar te laten kijken. Jarenlang heb ik tegen God gezegd: 'Ik wil niet naar die beerput kijken en U mag er al helemaal niet naar kijken.' Ik wist in ieder geval heel zeker dat ik er zelf nooit naar zou durven kijken, daar had ik gewoonweg niet genoeg vertrouwen voor. En dan toch, is vandaag, woensdag 31 mei 2017 de dag aangebroken dat ik een splitsecond mijn zwarte hart open en bloot heb neergelegd voor God. Natuurlijk weet Hij allang wat voor bagger er allemaal zit maar vandaag heb ik zelf de deur een heel klein stukje voor Hem geopend; een klein wonder. Zelf gedaan maar nooit zelf gekund.

Zou God dan toch met Zijn handen naar mij hebben gezwaaid, zoals ik ook altijd sta te zwaaien naar mijn kinderen als ik ze wegbreng? De handen gevormd in een hart, wijzend naar hun richting dat ik zoveeeeeeeel van ze hou? Was die wolk dan de Hand van God die mij zo liefdevol groette? Ik klamp me er maar aan vast. In de hoop dat Genade verder reikt dan zonde.....

Daar waar U bent

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar ik word gedreven door innerlijke vrede
Daar waar rechtvaardige boosheid mag zetelen

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar U mij vormde in mijn moederschoot
Daar waar liefde triomfeert, wondergroot

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel U kent
Daar waar kwetsbaarheid ons leert
Daar waar gebrokenheid wordt geheeld

Daar waar U bent
Want U bent daar waar ik ben.

Ik blijf je trouw

Mijn lieve kind,

Ik blijf je trouw
Dit is mijn belofte voor jou
Koester hem in je hart
Leg hem tegenover al je smart

Als stormen jou omringen
en je niet meer weet waar je moet beginnen
Weet dan dit: Ik blijf je trouw
Het is en blijft mijn belofte voor jou

In het donker zal Ik je dragen
bij de dageraad zal Mijn stem je vragen:
Ben Ik niet degene die genade blijft geven?

Mijn beloften houden stand
Ik plaats de zon, maan en sterren en houd ze in Mijn hand
In de wereld kan éénieder weten
dat ik Mijn schepping nooit zal vergeten

Mijn liefde blijft bij jou
In de morgen fluit de vogel van mijn trouw
Het is mijn zachte fluistering aan jou,
Mijn kind ik houd van jou

Mijn kind

Ik kijk naar je handjes, zo klein en teer; zo lieflijk gemaakt. En dan nog je voetjes, oh wat ben ik dol op je voetjes. Ze staan nog wankel in het leven maar zoals jij ze neerzet lijkt het alsof je pilaren onder je hebt staan. Vol kracht en overtuiging plaats je elke stap, veilig aan mijn hand. Ik zie je onbevangenheid en je vreugde om de meest uiteenlopende dingen. Het geluid van een vogel brengt je onder de indruk. Alles wil je aanwijzen en je wilt het benoemen. Je lacht als ik een scheetje laat en roept daarbij heel hard: 'poep!' Die twinkeling in je ogen wanneer je van plan bent om iets te ondernemen waarvan je weet dat het niet mag. Dat voorzichtige glimlachje wat tevoorschijn komt als ik je terugfluit. Hoe kan ik boos op je worden? Al weet ik dat je grenzen nodig hebt en uit liefde corrigeer ik heel wat af. Mijn lieve dochter, de tijd gaat zo snel. Ik zou je wel voor altijd zo willen houden, genietend van jouw puurheid. Je bent een Godsgeschenk aan ons gegeven, het is genadetijd.

                                                         

De heilzame doornen

De blinde schotse auteur en predikant George Matheson (1842-1906) raakte mij diep met zijn gebed. Hij zette me aan het nadenken; er sprak een immense waarheid uit voort. Ik projecteerde het op mijn eigen leven en realiseerde me dat juist mijn doornen me tot God hadden geleid.

Want als alles voor de wind gaat waarom zouden we dan zoeken? Vaak is het pijn, angst of bezorgdheid wat ons in actie brengt. We willen antwoorden op vragen, weten waarom we een bepaald leed moeten dragen. Ik weet één ding zeker, als mijn leven gekleurd werd door één en al innerlijke vrede, was ik niet op zoek gegaan.
Nee, het was de onrust die mijn hart deed vragen: 'waarom dit bestaan?' Het was mijn hopeloosheid die me tot Jezus deed keren en mijn knieën liet buigen. Vanuit dat perspectief vraag ik me wel eens af; wat als ik nou geen angst- en dwangstoornis had gehad? Wat zou er dan van me geworden zijn? Het antwoord op die vraag blijft onbekend...

Maar dan nu, het gebed... Rake woorden met een prachtige waarheid:

“I have thanked Thee a thousand times for my roses, but never once for my thorns . . . .Teach me the glory of my cross; teach me the value of my thorn. Show me that I have climbed to Thee by the path of pain. Show me that my tears have made my rainbow.”

Nu mijn puzzelstukjes steeds meer op hun plek beginnen te vallen, kan ik me steeds meer vereenzelvigen met dit gebed. Het is alsof er een stuk Goddelijke leiding zichtbaar wordt in de ontrafeling van patronen. Generatie op generatie zijn er stramienen doorgegeven. De één vanzelfsprekend beter dan de ander. En ik geloof dat ik nu de verkeerde mag gaan doorbreken. Gods genade begint wederom te stromen op dorre plekken waar de hoop eens was verloren...

Uw wil geschiede...

De illusie van een probleemloos leven; die kun je maar beter opgeven. Zo langzamerhand begint het tot mij door te dringen dat het hier nooit probleemloos zal zijn. Moeilijkheden en strijd zijn onlosmakelijk verbonden aan dit aardse leven. Het is onderdeel van de gebroken schepping. Hoe dan ook, het geeft rust om deze waarheid tot je te laten doordringen. Valse verwachtingen worden geslecht en daar komt weer een rijkelijke vrede voor in de plaats. De vrede die alle verstand te boven gaat; God blijven prijzen in je meest onaangename omstandigheden. Het is mogelijk....
Dus toch, Uw wil geschiede... Niet die van mij, maar die van U.... Omdat die uiteindelijk het beste voor mij is. Ondanks dat Uw wegen soms zo ondoorgrondelijk lijken en ik ze niet meer kan volgen. Uw wil geschiede en ook in mijn leven... Dat geeft een hoop vrede, dank U wel Vader voor uw immense Zegen.

Diep begraven

Wat heeft het lang begraven gelegen. Mijn hart. Het had zich verstopt onder een laag asfalt. Vanaf de buitenkant was het niet te zien. De prachtige kleuren die mijn Schepper haar had gegeven konden niet uitgedeeld worden tot Zegen. Ze durfde niet naar buiten en ik kon haar ook niet meer goed verstaan. Waar begon het asfalt en tot aan waar was haar bestaan? Zomaar naar buiten treden kon ze niet. De lagen asfalt waren er gekomen door verdriet. Verdriet omdat ze niet werd geaccepteerd, ze kon niet zijn zoals ze was en tegelijkertijd worden gewaardeerd. Uiteindelijk brak het asfalt weg, het kon niet winnen van de Meester zijn gevecht. De barsten waren al ontstaan doordat ze haarzelf te veel pijn had gedaan. Nu kon Hij haar zachtjes troosten en beetje bij beetje begonnen de kleuren te komen. Nog steeds is Hij ijverig aan het werk; alle stukjes asfalt te brengen bij Zijn vuilnisbelt. Het slijpen en hameren doet soms pijn, omdat er vertrouwen voor nodig is om gewoon te zijn. Te stralen met de kleuren van je hart, ondanks het leed en alle smart. Maar Hij zal nu mijn hart omgeven, met Zijn innerlijke rust en vrede.... Dank U Heer Jezus dat U mij wou genezen.

In genade

Genade is groot. Genade is wijds. Er is genoeg genade voor al mijn zonden en tekortkomingen. Alles is volbracht door onze Heer. Niets kan ik er aan toevoegen, niets kan ik er aan af doen. En toch ben ik heel hard bezig om mezelf te redden; kan ik het niet verdragen dat er zonde binnenin mij heerst. Ik kan niet kijken naar de zwarte gaten in mijn ziel. Vaak doe ik net of zijn ze er niet. En het liefst zou ik ze chirurgisch verwijderen. Compleet uitroeien met wortel en al. Natuurlijk heb ik dat geprobeerd en hoe harder ik mijn best doe hoe groter ze lijken te worden. Angst slaat me dan om het hart. De Heer kan alles zien, Hij doorziet mijn zwarte plekken. Maar ik houd ze krampachtig voor Hem verborgen.

Onvoorwaardelijke liefde is iets wat je moet ervaren. Ik denk dat ik haar niet durf te ervaren. Daar heb je wel vertrouwen voor nodig in Degene die zegt onvoorwaardelijk van je te houden. Helaas heeft het leven mij in al haar weerbarstigheid berooft van mijn vertrouwen. Een overlevingsmechanisme is er voor in de plaats gekomen én dat heeft de naam: 'red jezelf' gekregen. Niemand is te vertrouwen en mensen laten je vallen als een baksteen als het erop aankomt. Hoe dan ook, het brengt me niet verder. Want vertrouwen in mezelf heb ik ook niet. Hoe kan je op jezelf bouwen als je niet perfect bent?

Op de één of andere manier lijkt perfectie het antwoord te zijn om onvoorwaardelijke liefde te verdienen. En zo vreemd is die beredenering eigenlijk niet.... Nu ik dit zo schrijf realiseer ik me ten volste dat onze Heer perfect was en is. Heiligheid en onvoorwaardelijke liefde zijn vast nauw aan elkaar verbonden. Heiligheid spreekt van bijzonder en apart gezet. Nou bijzonder is het in ieder geval: 'onvoorwaardelijk liefhebben.' Welk mens kan het je geven? Ik ben er van overtuigd: niet één. Alleen Hij die voor ons tot zonde werd gemaakt....

En dat is voor mij persoonlijk niet zo goed te vatten. Waarschijnlijk kan ik dat met mijn menselijk verstand niet beredeneren. Laat staan ervaren. Want al weet ik dat ik alleen gered ben door genade, in mijn eigen hoofd heb ik er toch nog ietsiepietsie aan bijgedragen. Natuurlijk is dit voor God niet het geval, maar voordat ik mijn eigen stukje gecreëerde zekerheid durf te laten varen, moet ik nog wat dieper stappen in de oceaan van genade. En dat vraagt vertrouwen, én vertrouwen vraagt om loslaten en loslaten vergt overgave. Poeh, laat dat nou net haaks staan op mijn 'red-jezelf-controle-dwang.'

Ja, en dan is het cirkeltje weer rond. Begin ik weer bij het begin. Genade die red, en genade die verandert...in Jezus naam. Amen.