De grote vlucht

Ik ben op de vlucht, voor alles wat er verstopt zit diep van binnen.
Al jaren ben ik aan het rennen, te vluchtig om te bekennen;
dat ik niet wil kijken naar wat er in mijn binnenste leeft.
Het is alsof er altijd iets anders is wat meer voorrang nodig heeft.

Gewoon maar doorgaan, vooral niet kijken en stilstaan.
Want wat zal er dan naar boven komen? Het is veel makkelijker
om mezelf met afleiding te verdoven. Met de zorgen van het leven
en hersenspinsels die in mijn hoofd rond zweven. Allemaal willen ze
een plaats in mijn bestaan, maar voor mijn hart lijkt de ruimte vergaan.

Lawaai en rumoer voeren de boventoon; zo kan een zachte fluistering
slechts worden gehoond. Voor jou is geen plaats in mijn drukke bestaan,
omdat ik uit angst niet stil kan staan. De stilte heeft letterlijk en figuurlijk
haar plaats verloren, door al het geschreeuw verloor ze haar woorden.

Hoe kan ik haar hervinden? Hoe zou ik durven kijken naar wat er
overblijft als lawaai en rumoer inbinden? Werkelijk ik heb geen idee...

Vader in de Hemel neem me bij de hand, ik wil zo graag luisteren naar
Uw zachte stem, zorg er toch voor dat ik deze herken...

Daar waar U bent

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar ik word gedreven door innerlijke vrede
Daar waar rechtvaardige boosheid mag zetelen

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar U mij vormde in mijn moederschoot
Daar waar liefde triomfeert, wondergroot

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel U kent
Daar waar kwetsbaarheid ons leert
Daar waar gebrokenheid wordt geheeld

Daar waar U bent
Want U bent daar waar ik ben.

Ik blijf je trouw

Mijn lieve kind,

Ik blijf je trouw
Dit is mijn belofte voor jou
Koester hem in je hart
Leg hem tegenover al je smart

Als stormen jou omringen
en je niet meer weet waar je moet beginnen
Weet dan dit: Ik blijf je trouw
Het is en blijft mijn belofte voor jou

In het donker zal Ik je dragen
bij de dageraad zal Mijn stem je vragen:
Ben Ik niet degene die genade blijft geven?

Mijn beloften houden stand
Ik plaats de zon, maan en sterren en houd ze in Mijn hand
In de wereld kan éénieder weten
dat ik Mijn schepping nooit zal vergeten

Mijn liefde blijft bij jou
In de morgen fluit de vogel van mijn trouw
Het is mijn zachte fluistering aan jou,
Mijn kind ik houd van jou

Het gemis

Steeds weer probeer ik de weg naar boven te vinden en te accepteren wat is. En net als ieder ander door te gaan, zonder het gevoel van enorm gemis. En toch, is dat nou juist wat het is; een diep gemis. Een verlangen naar openheid en oprecht samen gaan. Niet slechts verstoppertje spelen achter het masker wat we hebben opgedaan. Al die opsmuk stinkt naar verdorvenheid en berooft slechts van vrijheid. Vooralsnog zet ik hem dagelijks weer op en verdwijnt hij pas als ik zit, bij U op schoot. Heer leer me wandelen in waarheid, geef me rust in deze strijd. Laat me doorgaan zelfs als mijn hart opensplijt. Want U bent daar in mijn diepste wonden en wilt ze verzorgen zodat genezing wordt gevonden. Heer, leer me leven in geloof. Amen.

Ik ben in dit land van verandering, waar alles onderhevig is aan tijd.
Ik loop door om zo de last te kunnen dragen, wanneer de angst mij omsluit.
Al struikelend richt ik mijn blik omhoog, waar Hij mijn hand vasthoudt in Zijn Alzienend oog.

Komen beproevingen op mij af als zware hagelstenen, dan weet ik slechts één ding:
Daar waar ik heen ga mag ik rusten, ik verkeer nu slechts nog in de ring;
In de bokswedstrijd van het leven, waar alle knock-outs mijn hart nog bezeren

Maar niet voor lang, niet voor lang, want ik ben straks voor eeuwig geborgen in een
zorgeloos bestaan. Waar vrede en vreugde samen dansen, oneindig hand in hand...
Naast de leeuw zal ik gaan liggen, in vrede herenigd door het Lam.

De tijd heeft het verloren van de eeuwigheid. Ze is haar macht daar kwijt.
Niet kan ze me meer plagen door me alsmaar op te jagen.
En als de tranen dan toch nog komen, omdat dit vooruitzicht nog niet is ontsproten.
dan kan ik mijn vrede vinden in Hem, want Hij is overal waar ik ben.

When the waves crash upon my numb and shattered heart
I long for your embrace oh Lord to calm my darkest storm
In weakness I complain, unaible to see the promises I should proclaim
Yet still I turn to You and comfort fills my bones when You come by
in ways that only the Creator can unfold...

My eyes see the hurting, my soul feels the pain, when every
action regardless what, seems so invain...
My despair turns to loning in what my eyes not yet can see
There way up to the stairway to heaven, my soul longs for Thee...

The way of Your Whispering voice soothes my soul
In Your arms I will hold on. No longer frightened of what might be,
cause You, Jesus my Savior are with me...

Leeg

Zuchtend doorgaan met een zwaar hart onder mijn arm.
Waarom zo'n last te dragen? Ontkwam ik er maar aan.
Soms kan ik niet begrijpen waarom ik zo onrustig ben,

ik hunker naar de vrede en de blijdschap van Hem.
Alles lijkt af en toe zo doelloos. Ik zit er midden tussenin.
Dagen rijgen zich aanéén en mijn doel is verdwenen;

hoezo is alles mooi, als alles somber lijkt. waarom kom

ik er niet uit?

De mensen ze kijken, allen met een zelfvoldane blik.
Als ze zelfverzekerd binnenlopen en gewichtig hun werkbespreking

vertonen. Neerkijkend op de ander, die de stempel niet heeft gekregen. Alles lijkt zo belangrijk en we vergaderen en bespreken heel wat af. Terwijl ondertussen het ware leven op ons wacht.

We rennen maar door en we doen opgetogen mee, 

maar diep van binnen knaagt de leegte. En die wordt niet opgevuld

door dit uiterlijk vertoon.

Is er een vriendelijk woord te vinden achter de maskers van weleer?
Zouden we elkaar dan begrijpen? Misschien oordeel ik te snel dit keer.
Natuurlijk kan ik niet alles invullen vanaf een afstand, het is 

slechts een gevoel wat mij bekruipt als ik kijk naar de wereld

en haar omvangrijk geluid....

...........................

Huilend om het meisje die niemand ziet. Huilend om haar verdriet. Het verteert haar van binnen. Hoe kun je in mijn ogen kijken en haar niet zien? Ze heeft haar niet verborgen, ergens onder de oppervlakte wacht ze om jouw bekommering en zorgen. Je hoeft slechts naar haar te vragen en werkelijk geduldig te wachten, dan zal ze komen en jou in haar hart laten. Dat was toch het enige wat ze wou. Echte liefde, oprecht en trouw.

Geborgen in Jezus armen

Waar ben ik geborgen? Waar omringen mij liefdevolle armen? Ik verlang naar een veilige plek maar ik kan het niet vinden. Er is geen ruimte waar deze liefde mij omringt. Ik maak haar kapot en ze kan me niet beminnen. Wanneer wordt ze gevonden? Mijn ziel hunkert zo naar haar. Daar in de stilte waar mijn hart schreeuwt om aandacht. Waar het kind vecht om aanvaarding en openheid. In het donkere hoekje waar angst en onrust heersen. Waar de vurige pijlen van afwijzing hun troon hebben gekregen. In die uiterste hoek is er maar één die kan zorgen voor geborgenheid...... 

Kon ik het maar accepteren. De armen die wijd open staan, de armen die zo ver zijn gegaan. Gestrekt van oost naar west. Om zo een geborgen plaats te creëren. Daar waar ik niet meer hoef te anticiperen; op alle verlangens en wensen van iedereen om me heen. Daar waar ik word geaccepteerd, zoals ik ben, in de stilte met Hem alleen..... 

Met deze blog doe ik mee aan de bloghop van April met als thema: 'geborgenheid'.
Dit thema is bedacht door Anton van: God is in de stilte

.........................................................

Zoekend naar woorden, Schrijnend is de pijn in mijn hart. Ze verlaat me niet zomaar. Ze geeft haar niet zomaar gewonnen. Ze wil bevestiging en ze wil gezien worden, door iedereen. Waarom? Waarom geeft ze haar niet over? Waarom vindt ze haar rust niet in de liefde van de Heer? Hoe wijs is het om naar liefde van mensen te zoeken? Die is zo vergankelijk als de wind. Hoe en waarom moeten wij vergelijken? Waarom is pijn in gradaties uit te meten? Hoe zou het komen dat de één meer recht heeft op verdriet dan de ander? Ieder lijden is toch intens? Dit mogen we toch niet vergelijken. Het doet afbreuk aan ons wezen. Elk mens heeft strijd, laat het gezien worden! Laten we er om wenen. En laten we elkaar bemoedigen. Maar voor eens en altijd, laten we het niet op een weegschaal leggen. Verdriet is zuiver. Slechts haar toehoorder niet. 

Afscheid nemen bestaat niet

Lief kindje,

Zo kostbaar en teer. Je kronkelt nu nog in mijn buik, ik voel je elke dag weer.
Vandaag had je misschien kunnen komen, maar God heeft besloten om jou nog
even te laten dromen. Dromen daar veilig in mama's buik, waar het geweld van buitenaf
je nog niet omsluit.

Lief kindje, je bent me heel dierbaar. Voor mij is het afscheid bijna daar.
Straks als je mijn buik gaat verlaten, is er voor mij een tijdperk om achter te laten.
Het voelen groeien en genieten van leven in mijn buik, 't horen naar zo'n kostbaar hartgeluid.
't Zal gaan rusten in het verleden en ik krijg geen kans om dit weer te beleven.

Ergens doet het me pijn, omdat ik bang ben hoe leeg het misschien zal zijn. De herinneringen
zal ik blijven koesteren. Ze zijn gegrift in mijn hart en tot nu toe wacht ik met smart, op de dag dat
jij zal komen. Maar ergens blijf ook ik stiekem dromen, dat het moment niet voorbij zal gaan, en
jij in mij blijft voort bestaan.

Veel liefs,

Mama