maandag 24 april 2017

Ik blijf je trouw

Mijn lieve kind,

Ik blijf je trouw
Dit is mijn belofte voor jou
Koester hem in je hart
Leg hem tegenover al je smart

Als stormen jou omringen
en je niet meer weet waar je moet beginnen
Weet dan dit: Ik blijf je trouw
Het is en blijft mijn belofte voor jou

In het donker zal Ik je dragen
bij de dageraad zal Mijn stem je vragen:
Ben Ik niet degene die genade blijft geven?

Mijn beloften houden stand
Ik plaats de zon, maan en sterren en houd ze in Mijn hand
In de wereld kan éénieder weten
dat ik Mijn schepping nooit zal vergeten

Mijn liefde blijft bij jou
In de morgen fluit de vogel van mijn trouw
Het is mijn zachte fluistering aan jou,
Mijn kind ik houd van jou



donderdag 20 april 2017

Mijn kind

Ik kijk naar je handjes, zo klein en teer; zo lieflijk gemaakt. En dan nog je voetjes, oh wat ben ik dol op je voetjes. Ze staan nog wankel in het leven maar zoals jij ze neerzet lijkt het alsof je pilaren onder je hebt staan. Vol kracht en overtuiging plaats je elke stap, veilig aan mijn hand. Ik zie je onbevangenheid en je vreugde om de meest uiteenlopende dingen. Het geluid van een vogel brengt je onder de indruk. Alles wil je aanwijzen en je wilt het benoemen. Je lacht als ik een scheetje laat en roept daarbij heel hard: 'poep!' Die twinkeling in je ogen wanneer je van plan bent om iets te ondernemen waarvan je weet dat het niet mag. Dat voorzichtige glimlachje wat tevoorschijn komt als ik je terugfluit. Hoe kan ik boos op je worden? Al weet ik dat je grenzen nodig hebt en uit liefde corrigeer ik heel wat af. Mijn lieve dochter, de tijd gaat zo snel. Ik zou je wel voor altijd zo willen houden, genietend van jouw puurheid. Je bent een Godsgeschenk aan ons gegeven, het is genadetijd.

                                                         




donderdag 13 april 2017

De heilzame doornen

De blinde schotse auteur en predikant George Matheson (1842-1906) raakte mij diep met zijn gebed. Hij zette me aan het nadenken; er sprak een immense waarheid uit voort. Ik projecteerde het op mijn eigen leven en realiseerde me dat juist mijn doornen me tot God hadden geleid.

Want als alles voor de wind gaat waarom zouden we dan zoeken? Vaak is het pijn, angst of bezorgdheid wat ons in actie brengt. We willen antwoorden op vragen, weten waarom we een bepaald leed moeten dragen. Ik weet één ding zeker, als mijn leven gekleurd werd door één en al innerlijke vrede, was ik niet op zoek gegaan.
Nee, het was de onrust die mijn hart deed vragen: 'waarom dit bestaan?' Het was mijn hopeloosheid die me tot Jezus deed keren en mijn knieën liet buigen. Vanuit dat perspectief vraag ik me wel eens af; wat als ik nou geen angst- en dwangstoornis had gehad? Wat zou er dan van me geworden zijn? Het antwoord op die vraag blijft onbekend...

Maar dan nu, het gebed... Rake woorden met een prachtige waarheid:

“I have thanked Thee a thousand times for my roses, but never once for my thorns . . . .Teach me the glory of my cross; teach me the value of my thorn. Show me that I have climbed to Thee by the path of pain. Show me that my tears have made my rainbow.”


Nu mijn puzzelstukjes steeds meer op hun plek beginnen te vallen, kan ik me steeds meer vereenzelvigen met dit gebed. Het is alsof er een stuk Goddelijke leiding zichtbaar wordt in de ontrafeling van patronen. Generatie op generatie zijn er stramienen doorgegeven. De één vanzelfsprekend beter dan de ander. En ik geloof dat ik nu de verkeerde mag gaan doorbreken. Gods genade begint wederom te stromen op dorre plekken waar de hoop eens was verloren...

zondag 26 maart 2017

Uw wil geschiede...

De illusie van een probleemloos leven; die kun je maar beter opgeven. Zo langzamerhand begint het tot mij door te dringen dat het hier nooit probleemloos zal zijn. Moeilijkheden en strijd zijn onlosmakelijk verbonden aan dit aardse leven. Het is onderdeel van de gebroken schepping. Hoe dan ook, het geeft rust om deze waarheid tot je te laten doordringen. Valse verwachtingen worden geslecht en daar komt weer een rijkelijke vrede voor in de plaats. De vrede die alle verstand te boven gaat; God blijven prijzen in je meest onaangename omstandigheden. Het is mogelijk....
Dus toch, Uw wil geschiede... Niet die van mij, maar die van U.... Omdat die uiteindelijk het beste voor mij is. Ondanks dat Uw wegen soms zo ondoorgrondelijk lijken en ik ze niet meer kan volgen. Uw wil geschiede en ook in mijn leven... Dat geeft een hoop vrede, dank U wel Vader voor uw immense Zegen.


dinsdag 28 februari 2017

Diep begraven

Wat heeft het lang begraven gelegen. Mijn hart. Het had zich verstopt onder een laag asfalt. Vanaf de buitenkant was het niet te zien. De prachtige kleuren die mijn Schepper haar had gegeven konden niet uitgedeeld worden tot Zegen. Ze durfde niet naar buiten en ik kon haar ook niet meer goed verstaan. Waar begon het asfalt en tot aan waar was haar bestaan? Zomaar naar buiten treden kon ze niet. De lagen asfalt waren er gekomen door verdriet. Verdriet omdat ze niet werd geaccepteerd, ze kon niet zijn zoals ze was en tegelijkertijd worden gewaardeerd. Uiteindelijk brak het asfalt weg, het kon niet winnen van de Meester zijn gevecht. De barsten waren al ontstaan doordat ze haarzelf te veel pijn had gedaan. Nu kon Hij haar zachtjes troosten en beetje bij beetje begonnen de kleuren te komen. Nog steeds is Hij ijverig aan het werk; alle stukjes asfalt te brengen bij Zijn vuilnisbelt. Het slijpen en hameren doet soms pijn, omdat er vertrouwen voor nodig is om gewoon te zijn. Te stralen met de kleuren van je hart, ondanks het leed en alle smart. Maar Hij zal nu mijn hart omgeven, met Zijn innerlijke rust en vrede.... Dank U Heer Jezus dat U mij wou genezen.


woensdag 1 februari 2017

In genade

Genade is groot. Genade is wijds. Er is genoeg genade voor al mijn zonden en tekortkomingen. Alles is volbracht door onze Heer. Niets kan ik er aan toevoegen, niets kan ik er aan af doen. En toch ben ik heel hard bezig om mezelf te redden; kan ik het niet verdragen dat er zonde binnenin mij heerst. Ik kan niet kijken naar de zwarte gaten in mijn ziel. Vaak doe ik net of zijn ze er niet. En het liefst zou ik ze chirurgisch verwijderen. Compleet uitroeien met wortel en al. Natuurlijk heb ik dat geprobeerd en hoe harder ik mijn best doe hoe groter ze lijken te worden. Angst slaat me dan om het hart. De Heer kan alles zien, Hij doorziet mijn zwarte plekken. Maar ik houd ze krampachtig voor Hem verborgen.

Onvoorwaardelijke liefde is iets wat je moet ervaren. Ik denk dat ik haar niet durf te ervaren. Daar heb je wel vertrouwen voor nodig in Degene die zegt onvoorwaardelijk van je te houden. Helaas heeft het leven mij in al haar weerbarstigheid berooft van mijn vertrouwen. Een overlevingsmechanisme is er voor in de plaats gekomen én dat heeft de naam: 'red jezelf' gekregen. Niemand is te vertrouwen en mensen laten je vallen als een baksteen als het erop aankomt. Hoe dan ook, het brengt me niet verder. Want vertrouwen in mezelf heb ik ook niet. Hoe kan je op jezelf bouwen als je niet perfect bent?

Op de één of andere manier lijkt perfectie het antwoord te zijn om onvoorwaardelijke liefde te verdienen. En zo vreemd is die beredenering eigenlijk niet.... Nu ik dit zo schrijf realiseer ik me ten volste dat onze Heer perfect was en is. Heiligheid en onvoorwaardelijke liefde zijn vast nauw aan elkaar verbonden. Heiligheid spreekt van bijzonder en apart gezet. Nou bijzonder is het in ieder geval: 'onvoorwaardelijk liefhebben.' Welk mens kan het je geven? Ik ben er van overtuigd: niet één. Alleen Hij die voor ons tot zonde werd gemaakt....

En dat is voor mij persoonlijk niet zo goed te vatten. Waarschijnlijk kan ik dat met mijn menselijk verstand niet beredeneren. Laat staan ervaren. Want al weet ik dat ik alleen gered ben door genade, in mijn eigen hoofd heb ik er toch nog ietsiepietsie aan bijgedragen. Natuurlijk is dit voor God niet het geval, maar voordat ik mijn eigen stukje gecreëerde zekerheid durf te laten varen, moet ik nog wat dieper stappen in de oceaan van genade. En dat vraagt vertrouwen, én vertrouwen vraagt om loslaten en loslaten vergt overgave. Poeh, laat dat nou net haaks staan op mijn 'red-jezelf-controle-dwang.'

Ja, en dan is het cirkeltje weer rond. Begin ik weer bij het begin. Genade die red, en genade die verandert...in Jezus naam. Amen.


vrijdag 25 november 2016

Harde stilte

Als verdoofd staar ik omhoog. De imposante kerk zo leeg en stil, zet me op haar plek. Haar muurschilderingen verwijzen naar een ver verleden. Voor mij zie ik het kruis. Het kruis in al haar eenvoud en mijn doordringend besef van zonde. In mijn hart dank ik Jezus. Hoe heeft Hij ooit dat leed kunnen dragen? Mijn gedachten dwalen weer af. Ik wil mijn ogen sluiten, ik wil God zoeken in de stilte. Echter de stilte is genadeloos hard voor mijn onrustige ziel. Ze wijst me op mijn voortdurende behoefte aan hectiek. Blijven rennen, altoos doorgaan, zodat het gapend gat niet aan de oppervlakte komt. Maar dan nu, hier ligt ze open bloot en voor mij. Durf ik wel te kijken in de spiegel? Wil ik wel écht weten wat er diep van binnen in mijn hart leeft? God weet het wel én die gedachte brengt me tot nog meer dankbaarheid. Hoe dan ook, ík kan het niet. Ik kan niet mijn eigen hart veranderen. In moedeloosheid went ik mijn blik weer omhoog. Heer, U kunt het wél. Doe het toch alstublieft. Verlos me van mezelf, voordat ik er nog krankjorum van wordt. In een split second vraag ik me af of deze simpele vraag afdoende is. Moet ik misschien eerst nog vrij komen van 't één of ander? Heb ik mijn zonde wel beleden? Is er een soort 'vrij-van-jezelf-komen' bid formule, die ik nog niet heb gehoord? Of moet ik toch nog harder ploeteren en vooral doorgaan met zelfkastijding? Pfff, dit laatste heeft me tot nog toe bittere vruchten gebracht. Dus dat zal het wel niet zijn. Alhoewel, compleet stagneren met het goede te doen me ook niet zo vruchtbaar lijkt. Lieve help, waar ligt de grens? Waar begin ik én waar eindigt God én vice versa? Ik weet het niet.... In een soort vlaag van berusting leg ik mijn onrustig hart neder. Stil maar mijn ziel én wees niet bang, voor de onzekerheid van morgen. God omgeeft je steeds, Hij is erbij, in je beproevingen en zorgen. Laat dit de waarheid zijn waar ik me aan vast kan klampen, als ik nog op U mag wachten...