vrijdag 12 mei 2017

Echt contact

'Ik heb geen contact, ik wil echt contact met je.' Aldus de therapeut tegen één van mijn groepsgenoten. Tja, écht contact. Het klinkt heel mooi en dat is het ook, maar krijg het maar eens voor elkaar. Bij echt contact ben je eerlijk. Bij echt contact geef je aan wat je voelt en wat iets met je doet. Je bent kwetsbaar......

Natuurlijk houd je hierbij rekening met je ontvanger, het is niet een vrijbrief om een stortvloed aan beschuldigingen over iemand uit te storten. Nee, je geeft aan wat het gedrag van een ander met jou doet, hoe jij je daarbij voelt en wat voor gevolgen dat heeft voor jou. Dat is niet altijd even 'easy going' zoals de wereld het graag wil.

Hoe vaak zeggen we wel niet tegen elkaar: 'Alles goed?' en het antwoord: 'Ja, prima!' rolt je mond al uit voordat je überhaupt stil staat bij wat je voelt. Is dat een eerlijk antwoord? Ik denk het niet. Soms voelen we ons van binnen doodsteen ongelukkig en proberen we dat te verbloemen door een masker op te zetten. Hebben we dan echt contact met elkaar? Wederom, ik denk van niet.

En dan blijft er een leegte achter. Een leegte die groeit omdat je eigenlijk niets deelt. God heeft ons niet bedoelt om als 'einzelgängers' door het leven te gaan. Hij schiep de man en daarna de vrouw omdat God zag dat het niet goed was dat de mens alleen zij. We hebben elkaar nodig. In het hele scheppingsverhaal was dit de eerste keer dat God zei: 'Het is niet goed.' Dat wil nogal wat zeggen aangezien het merendeel bekroond werd met een: ' En God zag dat het goed was.'

Ja, het is goed om contact met elkaar te hebben. Maar dan écht contact. Contact wordt ook wel gedefinieerd als: ontmoeting, verbinding, aanraking, botsing, connectie, gemeenschap. Hebben we dat dan als we niet laten zien wat ons innerlijk beroert? Maken we dan verbinding met elkaar? Nee, dan is er sprake van schijncontact. Oppervlakkig contact.

Bij echt contact is er soms sprake van een botsing. We kunnen elkaar schaven en schuren als we onze emoties bloot leggen. In elkaar kunnen we aanstoot vinden als we geconfronteerd worden met een deel van onze eigen pijn. Dit is niet altijd makkelijk, soms zelfs pijnlijk maar uiteindelijk worden we er allemaal beter van. We leggen verbindingen met de diepere lagen van ons hart. Laten we het aandurven om elkaar te benaderen, om elkaar te ontmoeten, tegen elkaar aan te botsen en door te gaan in aanraking met als gemeenschappelijk doel: écht contact.


donderdag 4 mei 2017

Identiteitscrisis part 2

Van 'gezonde volwassene' naar het 'kwetsbare kind', om vervolgens weer door te stomen naar het 'boze kind'. Wat een chaos, wat een rollercoaster. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en ook niet wanneer deze ellende ooit eindigt. Want dat vind ik het zo langzamerhand; ellende. Ik heb jarenlang willen weten waarom ik een angst- en dwangstoornis heb. Waar komt het vandaan en waarom ben ik zoals ik ben? Nu ik zo langzamerhand tot de kern begin door te dringen, lijkt het wel alsof ik weer helemaal opnieuw kan beginnen.

Jarenlang heb ik gevochten tegen mijn angsten, heb ik ze getracht te overwinnen. Alles heb ik er aan gedaan, voor zover dat in mijn bereik lag. En nu mag ik mijn strijd vervolgen. Inmiddels ben ik beland in de schematherapie, wat helpend is bij een persoonlijkheidsstoornis. Joepie! Ik ben erachter, het hoge woord is eruit: 'ik heb een persoonlijkheidsstoornis.' Dat klinkt allemaal heftiger dan dat het is. Ik ben niet gek en ben zeker nog volkomen voor rede vatbaar. Maar ergens is er toch behoorlijke scheefgroei ontstaan.

Er zijn tal van redenen te bedenken waarom dit is gebeurd. Van erfelijke belasting, sociale omgevingsfactoren tot opvoeding. Ook dit is een heel moeilijk stuk omdat er al snel een schuldvraag omhoog komt rijzen. Maar wanneer kan er van schuld worden gesproken? Als ouders vanuit liefde hebben gehandeld? Nooit mij bewust hebben willen beschadigen, puur uit eigen onvermogen schade hebben berokkend. Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. En dat legt mijn acceptatielat alleen maar hoger.

Toch borrelt er boosheid, omdat ik de brokstukken van andere generaties mag oprapen. Ik mag nu gaan opruimen waar een ander het niet heeft gekund of niet heeft gewild. En dat is wrang en dat doet pijn. Want ik kon niet verder, ik liep vast. Hoe hard ik ook heb geprobeerd om mee te doen en te overleven, het liep spaak. Ik ben God dankbaar dat ik hulp mag zoeken en dat ik mag veranderen. Al is het alleen maar voor mijn kinderen. Het is alleen niet makkelijk; 't vergt een hoop investering, schaven, angst, pijn en verdriet.

Deze week heb ik twee dagen schematherapie gevolgd. Nu ik weer thuis ben gekomen begint alles te landen en strijden uiteenlopende emoties om voorrang. Alles dwarrelt door elkaar en de dwanggedachten kan ik terug leiden naar behoeften die verscholen liggen bij het kwetsbare en boze kind. De angst- en dwangstoornis dient als beschermer. Hoe raar het ook mag klinken, het is een beschermingsmechanisme wat er voor moet zorgen dat ik niet meer bij die behoeften kom. Want dat is te pijnlijk. Elke vorm van afwijzing die daar nog plaats vindt, is er ééntje te veel en daarom kan ik er niet meer bij.

Nou, ik houd jullie op de hoogte. De komende tijd zal ik ongetwijfeld vaker gaan bloggen over dit onderwerp. Ik merk dat het schrijven als een uitlaatklep werkt. Ik moet er ergens mee naar toe.....
Reacties zou ik fijn vinden!

Liefs,
Regina

dinsdag 2 mei 2017

Daar waar U bent

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar ik word gedreven door innerlijke vrede
Daar waar rechtvaardige boosheid mag zetelen

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar U mij vormde in mijn moederschoot
Daar waar liefde triomfeert, wondergroot

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel U kent
Daar waar kwetsbaarheid ons leert
Daar waar gebrokenheid wordt geheeld

Daar waar U bent
Want U bent daar waar ik ben.


maandag 24 april 2017

Ik blijf je trouw

Mijn lieve kind,

Ik blijf je trouw
Dit is mijn belofte voor jou
Koester hem in je hart
Leg hem tegenover al je smart

Als stormen jou omringen
en je niet meer weet waar je moet beginnen
Weet dan dit: Ik blijf je trouw
Het is en blijft mijn belofte voor jou

In het donker zal Ik je dragen
bij de dageraad zal Mijn stem je vragen:
Ben Ik niet degene die genade blijft geven?

Mijn beloften houden stand
Ik plaats de zon, maan en sterren en houd ze in Mijn hand
In de wereld kan éénieder weten
dat ik Mijn schepping nooit zal vergeten

Mijn liefde blijft bij jou
In de morgen fluit de vogel van mijn trouw
Het is mijn zachte fluistering aan jou,
Mijn kind ik houd van jou



donderdag 20 april 2017

Mijn kind

Ik kijk naar je handjes, zo klein en teer; zo lieflijk gemaakt. En dan nog je voetjes, oh wat ben ik dol op je voetjes. Ze staan nog wankel in het leven maar zoals jij ze neerzet lijkt het alsof je pilaren onder je hebt staan. Vol kracht en overtuiging plaats je elke stap, veilig aan mijn hand. Ik zie je onbevangenheid en je vreugde om de meest uiteenlopende dingen. Het geluid van een vogel brengt je onder de indruk. Alles wil je aanwijzen en je wilt het benoemen. Je lacht als ik een scheetje laat en roept daarbij heel hard: 'poep!' Die twinkeling in je ogen wanneer je van plan bent om iets te ondernemen waarvan je weet dat het niet mag. Dat voorzichtige glimlachje wat tevoorschijn komt als ik je terugfluit. Hoe kan ik boos op je worden? Al weet ik dat je grenzen nodig hebt en uit liefde corrigeer ik heel wat af. Mijn lieve dochter, de tijd gaat zo snel. Ik zou je wel voor altijd zo willen houden, genietend van jouw puurheid. Je bent een Godsgeschenk aan ons gegeven, het is genadetijd.

                                                         




donderdag 13 april 2017

De heilzame doornen

De blinde schotse auteur en predikant George Matheson (1842-1906) raakte mij diep met zijn gebed. Hij zette me aan het nadenken; er sprak een immense waarheid uit voort. Ik projecteerde het op mijn eigen leven en realiseerde me dat juist mijn doornen me tot God hadden geleid.

Want als alles voor de wind gaat waarom zouden we dan zoeken? Vaak is het pijn, angst of bezorgdheid wat ons in actie brengt. We willen antwoorden op vragen, weten waarom we een bepaald leed moeten dragen. Ik weet één ding zeker, als mijn leven gekleurd werd door één en al innerlijke vrede, was ik niet op zoek gegaan.
Nee, het was de onrust die mijn hart deed vragen: 'waarom dit bestaan?' Het was mijn hopeloosheid die me tot Jezus deed keren en mijn knieën liet buigen. Vanuit dat perspectief vraag ik me wel eens af; wat als ik nou geen angst- en dwangstoornis had gehad? Wat zou er dan van me geworden zijn? Het antwoord op die vraag blijft onbekend...

Maar dan nu, het gebed... Rake woorden met een prachtige waarheid:

“I have thanked Thee a thousand times for my roses, but never once for my thorns . . . .Teach me the glory of my cross; teach me the value of my thorn. Show me that I have climbed to Thee by the path of pain. Show me that my tears have made my rainbow.”


Nu mijn puzzelstukjes steeds meer op hun plek beginnen te vallen, kan ik me steeds meer vereenzelvigen met dit gebed. Het is alsof er een stuk Goddelijke leiding zichtbaar wordt in de ontrafeling van patronen. Generatie op generatie zijn er stramienen doorgegeven. De één vanzelfsprekend beter dan de ander. En ik geloof dat ik nu de verkeerde mag gaan doorbreken. Gods genade begint wederom te stromen op dorre plekken waar de hoop eens was verloren...

zondag 26 maart 2017

Uw wil geschiede...

De illusie van een probleemloos leven; die kun je maar beter opgeven. Zo langzamerhand begint het tot mij door te dringen dat het hier nooit probleemloos zal zijn. Moeilijkheden en strijd zijn onlosmakelijk verbonden aan dit aardse leven. Het is onderdeel van de gebroken schepping. Hoe dan ook, het geeft rust om deze waarheid tot je te laten doordringen. Valse verwachtingen worden geslecht en daar komt weer een rijkelijke vrede voor in de plaats. De vrede die alle verstand te boven gaat; God blijven prijzen in je meest onaangename omstandigheden. Het is mogelijk....
Dus toch, Uw wil geschiede... Niet die van mij, maar die van U.... Omdat die uiteindelijk het beste voor mij is. Ondanks dat Uw wegen soms zo ondoorgrondelijk lijken en ik ze niet meer kan volgen. Uw wil geschiede en ook in mijn leven... Dat geeft een hoop vrede, dank U wel Vader voor uw immense Zegen.