zondag 5 november 2017

Hoofdbedekking?

Ik staar mezelf aan in de spiegel. Nee, het zit nog niet goed. Misschien moet ik het toch anders dragen? Nog een keer wat anders proberen. Wederom staar ik naar mijn spiegelbeeld, nee ik voel me nog niet zeker. Mijn 'look' voldoet niet aan de wereldse normen van schoonheid. In stilte zend ik een gebed omhoog: 'Heer help me toch om me geaccepteerd en mooi te voelen.' Misschien vraag je je af waar ik het over heb en wat ik anders zou moeten dragen? 

Ik heb het over mijn hoofdbedekking. Naast dat ik me geleid voelde om eerbare kleding te dragen kwam ook het Woord tot me aangaande de hoofdbedekking. Paulus schrijft hierover in 1 Korinthiërs hoofdstuk 11. Voor nu beperk ik mij tot de verzen 5&6

5 Maar een iegelijke vrouw, die bidt of profeteert met ongedekten hoofde, onteert haar eigen hoofd; want het is een en hetzelfde, alsof haar het haar afgesneden ware.
6 Want indien een vrouw niet gedekt is, dat zij ook geschoren worde; maar indien het lelijk is voor een vrouw geschoren te zijn, of het haar afgesneden te hebben, dat zij zich dekke. 

Wederom was ik me ook van deze tekst niet bewust. Het spoorde me aan tot nader onderzoek. De meningen zijn nogal verdeeld en het verbaast me wat er allemaal wordt aangehaald om een Bijbeltekst maar te kunnen interpreteren zodat het 'past' in onze hedendaagse cultuur. Toch liet het me niet los en ben ik al biddend en onderzoekend tot de conclusie gekomen dat het goed is om mijn hoofd te bedekken. Niet alleen tijdens het bidden en profeteren maar elke dag en op elk moment.

Als je de tekst vluchtig bekijkt of doorneemt lijkt het alsof Paulus het hier alleen heeft over hoofdbedekking voor de vrouw tijdens het bidden en profeteren. Dit was ook een punt wat mij geregeld aan het twijfelen bracht. Zou ik echt wel elke dag een hoofdbedekking moeten dragen? Heb ik dat wel goed begrepen? Heb ik me niet te veel laten leiden door getuigenissen van andere zusters die zich hierin geleid en overtuigd voelden om het zo te doen?

Ik bedacht me dat het goed zou zijn om nog eens grondig onderzoek te doen naar de instructies van Paulus in de Korinthe brief. Ik bad of de Heilige Geest me wou helpen om de tekst te begrijpen en de boodschap goed te lezen. Ineens viel mijn oog op de verschillende voorbeelden die Paulus aanhaalde. Daarvoor had ik er overheen gelezen maar ineens werd het me glashelder. Dit was de sleutel om de tekst goed te kunnen begrijpen.

Paulus geeft namelijk twee voorbeelden: hij zegt dat als een vrouw bidt of profeteert met ongedekt hoofd het is alsof haar haar afgesneden ware. Vervolgens geeft hij aan dat als een vrouw niet gedekt is, dat zij ook geschoren worde. Waarom zou Paulus deze twee vergelijkingen aanhalen als het alleen gaat over de bedekking van de vrouw tijdens het bidden en profeteren? Nee, het gaat hier over de hoofdbedekking van de vrouw tijdens het bidden en profeteren en de hoofdbedekking van de vrouw in het algemeen (lees: als een vrouw niet gedekt is). Paulus eindigt dan ook met de zin, indien het lelijk is voor een vrouw geschoren te zijn of het haar afgesneden te hebben, dat zij zich dekke.

Ik was zo dankbaar voor deze verduidelijking. Dit maakt het voor mij makkelijker om mijn voorgenomen koers vast te houden. Ook al druist het in tegen de hedendaagse maatschappij en haar gevestigde schoonheidsidealen. We zijn als christenen niet voor niets apart gezet van deze wereld om ons licht te laten schijnen. Hoe kunnen we dat doen als we ons niet onderscheiden? Niet alleen in woord en daad maar ook in onze verschijning.....

Lieve Abba Vader, Help ons Uw licht te laten schijnen zodat eenieder het ziet en U alle eer en glorie geeft tot in Eeuwigheid, Amen


donderdag 28 september 2017

Onderweg naar Heiligheid

Momenteel bevind ik me in een 'jagen-naar-heiligheid-fase'. Het is alsof God me bij de hand heeft genomen en me per abuis naar kanalen heeft geleid die onderwerpen aansnijden waarvan ik het bestaan niet eens afwist. Zo kwam ik terecht bij een mooie blog: eerbare-schoonheid.blogspot.com.

De naam van deze blog trok direct mijn aandacht. Eerbaar en schoonheid, dat past bij elkaar. Het zette me aan het denken. Tot dusverre was mijn kledingkast niet echt een visitekaartje voor eerbare schoonheid. Skinny jeans, korte rokjes en strakke truitjes voerden de boventoon. Alle contouren van mijn lichaam waren volledig zichtbaar en ik had er geen erg in. In die zin, dat ik dacht dat het prima was om de pluspunten van mijn lichaam te accentueren. Ik had ook geen idee dat God in Zijn Woord ons advies geeft aangaande kleding. Ik was me er niet van bewust.

Tot dan toe. Het was een welkome reality check. Eigenlijk vond ik die richtlijnen wel heel fijn en wou ik er direct mee aan de slag (tot verbazing van mijn man). Ineens werd de kringloop een ware uitkomst voor mij want daar wordt nog kleding verkocht wat enigszins losjes en soepel om het lichaam valt. Alsof de Heilige Geest mij andere ogen had gegeven en ik me ineens realiseerde dat de kleding die ik aantrek ook een hele hoop vertelt. Wat wil ik eigenlijk uitstralen? Wil ik dat mensen kunnen zien dat ik weloverwogen probeer rein en ingetogen te leven? Zoals word beschreven in 1 Timoteus 2:9

Evenzo [wil ik] dat de vrouwen zich tooien met eerbare kleding, ingetogen en bezonnen, niet met het vlechten van het haar of met goud of parels of kostbare kleren


Laat ik Jezus' licht schijnen? Of kies ik ervoor om de aandacht naar mezelf te trekken? Eerlijk is eerlijk, het was wel even wennen. Meedoen met de laatste mode kan ik wel vergeten om nog maar niet te spreken over het ontvangen van complimentjes op mijn schijnbaar 'ouderwetse en saaie' kleding. Toch ga ik door, want het is zoveel beter om mijn hemelse Vader te behagen dan de mensen.


woensdag 16 augustus 2017

De grote vlucht

Ik ben op de vlucht, voor alles wat er verstopt zit diep van binnen.
Al jaren ben ik aan het rennen, te vluchtig om te bekennen;
dat ik niet wil kijken naar wat er in mijn binnenste leeft.
Het is alsof er altijd iets anders is wat meer voorrang nodig heeft.

Gewoon maar doorgaan, vooral niet kijken en stilstaan.
Want wat zal er dan naar boven komen? Het is veel makkelijker
om mezelf met afleiding te verdoven. Met de zorgen van het leven
en hersenspinsels die in mijn hoofd rond zweven. Allemaal willen ze
een plaats in mijn bestaan, maar voor mijn hart lijkt de ruimte vergaan.

Lawaai en rumoer voeren de boventoon; zo kan een zachte fluistering
slechts worden gehoond. Voor jou is geen plaats in mijn drukke bestaan,
omdat ik uit angst niet stil kan staan. De stilte heeft letterlijk en figuurlijk
haar plaats verloren, door al het geschreeuw verloor ze haar woorden.

Hoe kan ik haar hervinden? Hoe zou ik durven kijken naar wat er
overblijft als lawaai en rumoer inbinden? Werkelijk ik heb geen idee...

Vader in de Hemel neem me bij de hand, ik wil zo graag luisteren naar
Uw zachte stem, zorg er toch voor dat ik deze herken...


dinsdag 4 juli 2017

..........

Ik staar in de leegte, de eenzaamheid kijkt me aan. Zeg me, is het verkeerd om weg te gaan? Zal ze dan nog meer haar plaats innemen? Moet ik er weer tegenaan? Alles uit de kast halen om maar te worden geaccepteerd. Nee, ik wil niet meer. Laat mij maar zijn wie ik ben. Afgezonderd en beschermd. Mijn hart wil ik niet meer bloot geven; het is murw geslagen door het leven. Ik ben vermoeid en niet meer alert, de hoop vliegt bij me weg... Hoe kom ik ooit uit deze vicieuze cirkel terecht?


Leer me toch Uw weg te gaan. Alleen wil en kan ik niet verder gaan. Angst en benauwdheid omsluiten mijn hart, Heer het is zo verward. In al mijn zoeken vind ik geen rust, slechts onrust. Ik weet niet meer waar de waarheid begint en waar ze eindigt. Wie spreekt namens U en wie heeft er gelijk? Heb ik Uw stem wel goed verstaan, ben ik soms de weg kwijt? Waar bent U in dit alles en wanneer vind ik rust? Ik wil zo graag naar huis, rusten in Uw thuis. Veilig en beschermd zijn daar waar U bent, waar mijn diepste nood wordt gekend. Van al het strijden hier op aarde word ik zo moe, mijn ziel verlangt naar rust bij U.


Wilt U mij helpen om verder te gaan als mijn hart zich weer een weg baant; een weg in de wildernis van het leven, waar de strijd voort raast met harde schreden. Koester mij dicht aan Uw hart, verlicht zo mijn smart. Laat me zien waar U wilt dat ik ga en neem me bij de Hand; ik ga U achterna....



zondag 25 juni 2017

Met open handen

Ik verlang zo naar echtheid; echtheid in contact met mensen. Ik verlang zo naar veiligheid, veiligheid om te zijn wie je bent. Ik verlang zo naar begrip, dat er met een milde blik wordt gekeken naar mijn scherpe woorden. Ze komen ook maar uit een hart wat ik gaandeweg heb verloren. Ik probeer de stukjes weer op te rapen en er wat moois van te maken. Alles wat zo lang in het donker heeft liggen meuren komt nu weer naar boven in donkere kleuren. Het valt me zwaar om te accepteren dat ik mijzelf nog zoveel moet leren. Om überhaupt alle boosheid te laten komen en te ervaren dat de zonde zo diep zit verworven in elk deel van mijn bestaan; ontkwam ik er maar aan. Kon ik maar in één keer al mijn verdorvenheid te boven komen en met een gerust en rein hart verder lopen. Natuurlijk weet ik dat dit niet kan en dat het me afhankelijkheid maakt van die ene Man. Gelukkig mag ik op Hem blijven hopen en proberen door te leven met mijn handen open. Jezus, houdt mij vast in Uw Hand, reinig mijn hart en verstand. Leer me wandelen in Uw Geest, om zo vrucht te dragen tot in de lengte van dagen....


woensdag 31 mei 2017

Beerput

Al rijdend keek ik naar de blauwe lucht; de witte wolkjes aan me voorbij gaand. Opeens werd mijn blik gevangen genomen door een subtiel wolkje. Het leek, bij nader inzien, alsof de wolk een door handen gevormd hart afbeeldde. Kon het zo zijn? Zou God echt van dat soort liefdesknipoogjes aan mij geven? Of was het slechts mijn verbeelding afkomstig van een hart wat zo vurig verlangt naar een God die dichtbij is? Ik kon het in ieder geval wel gebruiken. In stilte bad ik: 'God bent u dit?'
De wolk bleef achter en ik reed verder.

Flarden herinneringen vlogen door mijn hoofd. Het was een lange dag geweest, gekleurd door een rollercoaster aan emoties. Er lag weer een dag schematherapie achter me. Ik was moe en redelijk uitgeput. Mijn dwanggedachten begonnen me te plagen. 'Getriggerd' door de christelijke muziek die ik luisterde. Muziek die spreekt over aanbidding, God loven en prijzen. Ik voelde weerstand in me opkomen gepaard gaande met godslasterlijke gedachten. Vreselijk, daar gaan we weer, dacht ik bij mezelf. Wat probeer ik nu weer weg te stoppen? Ik kan deze gevoelens en gedachten niet onder ogen komen, zeker niet in de wetenschap dat God meekijkt en luistert.

Wederom in stilte een schreeuw omhoog: 'help me Jezus, ik kan dit niet, laat me toch alstublieft niet gaan!' Voor het eerst sinds jaren durfde ik er even bij stil te staan. Durfde ik voor een 'splitsecond' deze nare gevoelens van opstand recht aan te kijken. Was het mijn kwetsbare kind die er zo hard onderuit schreeuwde? Die zei van; ik wil niet meer volgen, ik wil niet meer aanpassen, ik wil niet meer op de ander gericht zijn, ik wil gezien worden! Is dat dan het verlangen wat eronder ligt? Komt daar mijn opstand vandaan? Gewoon een klein en kwetsbaar kind, wat graag gezien wil worden......?
Hoe rijm ik dat met het Christendom? En wat vindt God ervan? Al snel belandde ik in de angst... Zou God het me wel vergeven? En wat nou als deze gevoelens de overhand nemen? Wat nou als ik er niet meer tegen kan vechten en ik écht wegloop? Wat gebeurt er dan met mij? Wat voor narigheid zit er allemaal in mij verstopt? Waar begint het en waar eindigt het?

Tja, zoveel vragen en zo weinig vertrouwen. Snel weer wegstoppen, afleiding zoeken en niet meer bij stil staan. Veel te gevaarlijk. En zo was mijn 'boze beerput' weer gesloten achter slot en grendel. Als ik dan nadenk waar ik nog allemaal naar 'mag' kijken, misschien beter gezegd, moét kijken dan zakt de moed me in de schoenen. Toch zie ik een lichtpuntje en heeft God me verrast door mij zo tussen neus en lippen door, bij de hand te nemen en me ernaar te laten kijken. Jarenlang heb ik tegen God gezegd: 'Ik wil niet naar die beerput kijken en U mag er al helemaal niet naar kijken.' Ik wist in ieder geval heel zeker dat ik er zelf nooit naar zou durven kijken, daar had ik gewoonweg niet genoeg vertrouwen voor. En dan toch, is vandaag, woensdag 31 mei 2017 de dag aangebroken dat ik een splitsecond mijn zwarte hart open en bloot heb neergelegd voor God. Natuurlijk weet Hij allang wat voor bagger er allemaal zit maar vandaag heb ik zelf de deur een heel klein stukje voor Hem geopend; een klein wonder. Zelf gedaan maar nooit zelf gekund.

Zou God dan toch met Zijn handen naar mij hebben gezwaaid, zoals ik ook altijd sta te zwaaien naar mijn kinderen als ik ze wegbreng? De handen gevormd in een hart, wijzend naar hun richting dat ik zoveeeeeeeel van ze hou? Was die wolk dan de Hand van God die mij zo liefdevol groette? Ik klamp me er maar aan vast. In de hoop dat Genade verder reikt dan zonde.....


vrijdag 12 mei 2017

Echt contact

'Ik heb geen contact, ik wil echt contact met je.' Aldus de therapeut tegen één van mijn groepsgenoten. Tja, écht contact. Het klinkt heel mooi en dat is het ook, maar krijg het maar eens voor elkaar. Bij echt contact ben je eerlijk. Bij echt contact geef je aan wat je voelt en wat iets met je doet. Je bent kwetsbaar......

Natuurlijk houd je hierbij rekening met je ontvanger, het is niet een vrijbrief om een stortvloed aan beschuldigingen over iemand uit te storten. Nee, je geeft aan wat het gedrag van een ander met jou doet, hoe jij je daarbij voelt en wat voor gevolgen dat heeft voor jou. Dat is niet altijd even 'easy going' zoals de wereld het graag wil.

Hoe vaak zeggen we wel niet tegen elkaar: 'Alles goed?' en het antwoord: 'Ja, prima!' rolt je mond al uit voordat je überhaupt stil staat bij wat je voelt. Is dat een eerlijk antwoord? Ik denk het niet. Soms voelen we ons van binnen doodsteen ongelukkig en proberen we dat te verbloemen door een masker op te zetten. Hebben we dan echt contact met elkaar? Wederom, ik denk van niet.

En dan blijft er een leegte achter. Een leegte die groeit omdat je eigenlijk niets deelt. God heeft ons niet bedoelt om als 'einzelgängers' door het leven te gaan. Hij schiep de man en daarna de vrouw omdat God zag dat het niet goed was dat de mens alleen zij. We hebben elkaar nodig. In het hele scheppingsverhaal was dit de eerste keer dat God zei: 'Het is niet goed.' Dat wil nogal wat zeggen aangezien het merendeel bekroond werd met een: ' En God zag dat het goed was.'

Ja, het is goed om contact met elkaar te hebben. Maar dan écht contact. Contact wordt ook wel gedefinieerd als: ontmoeting, verbinding, aanraking, botsing, connectie, gemeenschap. Hebben we dat dan als we niet laten zien wat ons innerlijk beroert? Maken we dan verbinding met elkaar? Nee, dan is er sprake van schijncontact. Oppervlakkig contact.

Bij echt contact is er soms sprake van een botsing. We kunnen elkaar schaven en schuren als we onze emoties bloot leggen. In elkaar kunnen we aanstoot vinden als we geconfronteerd worden met een deel van onze eigen pijn. Dit is niet altijd makkelijk, soms zelfs pijnlijk maar uiteindelijk worden we er allemaal beter van. We leggen verbindingen met de diepere lagen van ons hart. Laten we het aandurven om elkaar te benaderen, om elkaar te ontmoeten, tegen elkaar aan te botsen en door te gaan in aanraking met als gemeenschappelijk doel: écht contact.