zaterdag 7 september 2019

Denk aan Hem bij alles wat je doet, dan baant Hij voor jou de weg

Ik herinner me nog goed de geur van vers gemaaid gras met op de achtergrond het zoemende geluid van een grasmaaier. De felle zonnestralen schenen door mijn gordijnen en deden me ontwaken. Mijn kinderlijke zintuigen genoten volop van deze weelde en ik was benieuwd wat de dag me zou brengen. Ik had zin om van bed af te gaan en sprong haar tegemoet met volop verwachting naar wat komen zou....

Het was een heerlijk gevoel; bruisende levensenergie overgoten met een bad van onbevangenheid. Uitziende naar speelplezier en een flinke portie avontuur. Ver weg van de kwellende verantwoordelijkheden en de altijd terugkerende 'wat-als-en'...

De herinnering vloog door mijn hoofd als een lieflijk lied wat me deed hunkeren naar deze vreugde. Zou ik haar terug vinden? Ik bedacht me dat ze wel te vinden zou zijn... Immers was ik niet nog steeds een kind? Een kind in de Handen van de Vader? Ik zou net zo door het leven kunnen gaan als toen. Ik behoef al die verantwoordelijkheden helemaal niet te dragen, ik mag gewoon 'leven' en me verheugen op wat komen gaat...

Alles overgeven in de Handen van de Vader. Net zoals ik destijds alles overgaf in de handen van mijn ouders. Ik wist één ding heel goed, ze zouden voor me zorgen. Goed op me passen en mij beschermen voor elk mogelijk gevaar. Daar hoefde ik me niet druk om te maken, dat werd wel voor mij gedaan.. Die zekerheid was er en daar was geen twijfel over mogelijk.

Hoe kon het dan dat deze overgave naar zo'n dieptepunt was gezakt in mijn leven? Was ik nu hetzelfde gaan doen alleen dan voor alles en iedereen om me heen? Ik wist het antwoord wel op de vraag... maar wat kon het antwoord me helpen als ik niet weer 'gewoon' zou gaan leven? Antwoorden zijn fijn en handig voor het verkrijgen van inzichten maar uiteindelijk brengen ze geen verandering.

Ik was doorgefietst. Ik had mijn vertrouwen gesteld op de Heer. Ik had mijn drang naar controle bedwongen en de onzekerheid verdroegen van het 'niet weten'. Inclusief alle bijbehorende lichamelijke reacties die deze last van het 'niet weten' teweeg bracht. Vertrouwen is een keus. Ook als je het niet voelt. Misschien juist wel als je het niet voelt. Ik had een stap in gehoorzaamheid gezet en me aan mijn deel van de afspraak gehouden. Nu was God aan de beurt. En daar had ik Hem ook herhaaldelijk om gesmeekt.

En voor het eerst in mijn leven werd me heel duidelijk wat vrede inhoud die 'alle-verstand-te-boven-gaat.' Er was een bepaalde kalmte over me heen gekomen. Een soort geestelijke sluier van rust die als bewaker diende tegen al het angst- en dwang geweld. Ik kon het niet bevatten. Ik ervoer het als een deken van vrede die zachtjes over me heen was gelegd. Deze deken was niet van mezelf. Het was een rechtstreeks geschenk uit de Hemel. Dat besefte ik me maar al te goed.

Wauw ik was onder de indruk... Was dit dan wat het betekende om in afhankelijkheid te leven? Ik alleen maar vertrouwen op Abba en de rest werd me gegeven? Hoe lang zou dit duren? En hoe lang zou ik dit kunnen vasthouden? Of zou ik het verliezen? Daar waren ze weer, dezelfde kluwen die alles en iedereen wouden vastgrijpen. Controle, behoefte aan zekerheid, zelf alles in de hand willen houden... Nee, ik voelde op mijn theewater wel aan dat dit niet zo zou werken bij deze geestelijke deken...

                                                                      *wordt vervolgd*




maandag 2 september 2019

Steun niet op eigen inzicht

Dag lieve lezers,


Net zoals de jongeman op het plaatje voelde het voor mij alsof ik in een diepe afgrond moest springen de afgelopen dagen. Vogelvrij met de armen wijd open: 'Heer doet U het alstublieft voor mij'

Ik vind het zo moeilijk om de controle los te laten. Om te vertrouwen op mijn Vader in de Hemel, om écht te leven naar Zijn woord en te gaan staan op Zijn beloften. Hij belooft dat Hij alles in de Hand heeft. Waarom zou ik dan elke stap van mijn leven bang en bezorgd zijn en overal gevaar zien?

Het is zo makkelijk om snel even een blikje cola van de grond af te rapen. Of dat stukje glas op te pakken wat tussen de straatklinkers ligt. Om nog maar te zwijgen van die spijker die daar ligt te roesten langs de kant van de weg. Snel stoppen, fiets omkeren en oppakken. Dan heb ik mijn geweten gesust en is de kans op een mogelijk ongeluk bezweken.

Maar het venijnige van deze weg is dat het nooit goed genoeg is en dat ik na elke bocht weer nieuwe gevaren zie. Om uiteindelijk bijna geen centimeter meer vooruit te komen en door mijn eigen zintuigen wordt bedrogen. Zeker tijdens het autorijden is dit een gevaar want het gaat zo snel en heb ik het nu wel goed gezien?

De kluwen van de angst en dwanggedachten grijpen me dan steeds verder om de nek, totdat ik uiteindelijk alleen nog maar kan controleren. Ware het niet direct, dan wel achteraf op internet. Is er wat gebeurt? Is er daadwerkelijk iemand verdronken in die sloot? Of waren het dan toch weer mijn gedachtespinsels die een dobberend eendje aanzagen voor een drenkeling die nog net in z'n laatste ademtocht een hand omhoog trachtte te steken? Gek word ik er van!

'Laat af en weet dat ik God ben' 
Psalm 46:11

Wat een tekst. En hoe toepasselijk... ze rijmt zo mooi samen met de vorige. Ik moet ophouden om op mijn eigen inzicht te vertrouwen. Hoe beperkt is ze wel niet? Ze waaien als zachte briesjes door mijn hoofd als ik door een golf van angst wordt overspoeld en als bijna verstijfd wordt geforceerd om te stoppen. Seconden schieten voorbij als kanonskogels, wat ga ik doen: stoppen of doorgaan? Tik tak tik tak, mijn hart ploft uit mijn binnenste. Ik voel de adrenaline door mijn aderen schieten, elke vezel wordt er mee besmet. Hoe makkelijk is het om nu te stoppen en te doen wat de dwang wil dat ik ga doen. Dan ben ik er van af en kan ik weer rustig ademhalen. Het zwaard van Damocles wat nu nog boven mijn hoofd hangt is dan als een sneeuwvlok voor de zon verdwenen. Althans voor even.....

Daar in die seconden van vrees en wanhoop, hoor ik ook de andere kant. Alsof de Heere deze teksten voor mij samenvlecht en ze als reddingslijnen toeschiet naar mijn bange hart. Pak ze dan mijn dochter.....Doe het niet! Vertrouw op mij en ga door. Oké Heer, ik ga door. Neemt U het alstublieft van mij over.....

*wordt vervolgd*

zondag 1 september 2019

Vertrouw op de Heer met heel je hart

Lieve lezers,

Vertrouwen op de Heer... het klinkt zo mooi en makkelijk, maar o wat vind ik het zwaar. Geloven en vertrouwen zijn volgens mij nauwelijks te onderscheiden van elkaar. Hoe meer ik me hier van bewust wordt, hoe meer ik inzie dat ik hierin vreselijk tekort schiet. Is vertrouwen een karaktereigenschap? Word je met een dosis geboren of is het iets wat je moet leren?

Mocht het al aangeboren zijn dan ben ik tussen wal en sloot geraakt. Van nature beschik ik er in ieder geval niet over. Daarbij heeft het leven me niet de omstandigheden gegeven om makkelijk te leren vertrouwen. Maar goed, bij wie is dat wel het geval? Wellicht is dit ook allemaal nog wel overkomelijk maar in de basis essentie van mijn bestaan heb ik het ook niet bepaald voorgeleefd gekregen. De houding ten aanzien van het leven die me werd voorgeleefd was eerder als wantrouwend te bestempelen dan als vertrouwend. Waarin ik niemand wil verwijten want ja het leven brengt soms wrange vruchten voort wat ons vertrouwen behoorlijk doet krimpen.

Ik weet wél dat ik elke dag te maken heb met geloof en vertrouwen. Vanuit eigen inzicht probeer ik alles krampachtig onder controle te houden. Het liefst voorkom ik alles en laat ik niets aan het toeval over. Enig nadeel hiervan is dat je zelf geen leven meer overhoudt. Overal loert gevaar en achter elke boom zie ik een beer. Doodmoe word ik er van. Als een soort superwoman probeer ik alles in te schatten en te voorkomen, met als gevolg dat het toch nooit goed genoeg is. Want de angst- en dwang weet overal wel iets te vinden.

Heer, wat moet ik doen? Waar bent U? Kan ik er wel op vertrouwen dat U alles in de Hand heeft? Dat u beslist over leven en dood? Dat U wel roept degenen die in hun hart naar U verlangen alvorens ze overgaan in het rijk van de dood? Hoe graag zou ik willen dat er geen rampen en ongelukken meer gebeuren. U weet het Heer....ik verlang zo naar die perfecte wereld..

'Vertrouw op de Heer met heel je hart, steun niet op eigen inzicht.'

Een gedachte die prompt opborrelt na het opstijgen van mijn wanhopig gebed. Is dit het Heer? Moet ik het hier mee doen? Met deze tekst? Doorfietsen en alles overgeven aan U? Verder gaan en mijn eigen beperkte inzicht loslaten? Mijn voeten beginnen te twijfelen, mijn handen willen een draai geven aan het stuur. Alles in mij zegt omkeren en voorkomen. Toch fiets ik door, verlamd van binnen en smachtend naar de vrede die alle verstand te boven gaat.

Kijkend naar de mensen om me heen vraag ik me af, zou hier nog iemand zo rondfietsen? Nog zo'n verdwaald schaap wat de last van de wereld op haar schouders draagt? Vast niet. Ik bedenk me dat ieder ander gezond en weldenkend mens niet direct een compleet rampscenario voorspelt in een verdwaalde spijker die op de weg ligt. Hoe anders is dat bij mij...

Slepend help ik mezelf verder naar de winkel. Me vasthoudend aan die ene zachte fluistering; Zijn Woord. Het is Zijn Woord wat moet triomferen over mijn angsten. Het is Zijn Woord wat Waarheid mag worden in mijn leven. Wat ik moet geloven, zonder te zien. Anders heb ik geen leven. Het is Zijn Waarheid die vrij zet. Maar dan moet ik die wel aanpakken, me eraan vastgrijpen als het enige redmiddel wat er in deze wereld is:

'In het begin was het Woord en het Woord was bij God en het Woord was God'

Ja, onze Redder en Verlosser staat gelijk aan het Woord. Hij was het Woord en het Woord was God. Zo belangrijk is het dus. Daar ligt de sleutel. Daar is de deur naar de vrijheid. Hij kan worden open gedaan. Stap er maar doorheen. Maar kijk niet achterom. Het verleden is gevuld met eigen inzicht...


*wordt vervolgd*

vrijdag 30 augustus 2019

Radicaal anders

Dag lieve lezers,

Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen met deze post. Mijn vingers jeuken om gewoon te typen wat ik op mijn hart heb. Echter door de jaren heen heb ik mogen leren dat het wijs is om je woorden zorgvuldig te kiezen. Tenslotte wil ik mensen niet voor het hoofd stoten. En aan de andere kant lijkt het soms bijna onmogelijk om het niet te doen.

Dit brengt me bij Jezus en bij de boodschap van het Evangelie. Ook deze is best wel radicaal. En ik vraag me af of ik wel zo radicaal durf te zijn? Ik voel van binnen een passie branden om te gaan en mijn scherpe woorden te plaatsen. Echter lijkt het tegenwoordig alsof we alles willen en misschien zelfs wel moeten nuanceren. Onder gedompeld in de zogenaamde dekmantel der liefde. Maar de vraag is: betreft het hier wel liefde?

Ik weet het niet zo goed. En ik ben niet zo’n dappere pionier en toch voel ik juist de roeping om dit wel te zijn. Ja, dat vergt moed en vertrouwen. Het lef om uit je boot te stappen en te leren lopen op het water. Roept Jezus mij werkelijk? Of ben ik het gewoon zelf? Hoe zal ik er ooit achter komen als ik in mijn Titanic blijf zitten. Want dat is het inmiddels geworden...

Nou, om dan maar met de deur in huis te vallen: mijn geliefde zusters waar zijn we mee bezig? Waarom zie ik zo weinig eerbaarheid in ons midden? Hoe kan het dat we bijna nauwelijks te onderscheiden zijn van de wereld? Het verschil zou toch juist zo groot als dag en nacht moeten zijn?Hebben we dan allemaal onze bijbel niet gelezen? Ik begrijp het soms gewoon niet zo goed... Het lijkt me dat de teksten uit de brieven van Paulus & Petrus aangaande de vrouw en eerbaarheid niet zo onduidelijk zijn.

En dus worstel ik verder, van zondag tot zondag... Hoe ik dit onder de aandacht kan brengen. Het lijkt zo’n groot en gevoelig onderwerp. Bijna te teer om aan te raken. Maar het laat me niet los. Ik zou zo graag verandering zien. Hoe mooi zou het zijn als we allemaal gehoor geven aan de oproep van onze Heer onder het gezag van de apostelen om ons eerbaar te kleden. Doorgaan om te lichten, te zouten en geheel anders te zijn. Onze God vindt ons prachtig! Gewoon zoals we zijn, zoals Hij ons gemaakt heeft. Daar hebben we geen wereldse camouflage voor nodig. De Schepper van het heelal vind je prachtig, laat dat onze kroon zijn!



woensdag 10 april 2019

Vertrouwensatrofie


Dag lieve lezers,

Vertrouwensatro....- watte? Ja, ik kan de gedachte me levendig voorstellen. Mijn interesse werd ook direct gewekt bij dit woord. Misschien ben ik in de minderheid maar ik had nog niet eerder gehoord van atrofie. Nee, dan ben ik veel meer thuis in het oplepelen van songteksten. Op de een of andere manier wil mijn brein dat soort informatie onthouden. Hoe dan ook, mijn nieuwsgierigheid heeft me nog niet verlaten, dus besloot ik mijn vriend Google te raadplegen. Atrofie is het verschrompelen van een orgaan of weefsel doordat de cellen afsterven. Heel letterlijk genomen betekent het ‘zonder voeding.’ Althans als ik mijn bron mag geloven.

Tja, dat brengt me weer bij vertrouwen. Atrofie en vertrouwen, hoezo gaan deze samen? Door de jaren heen hebben ik en vertrouwen nogal wat gevechten moeten leveren. Vertrouwen kwam helaas tot nog toe nogal vaak als verliezer uit de bus. ‘Ik wil wel vertrouwen, maar ik kan het niet!’ Dit heb ik nogal eens geroepen naar mijn man... Waarna zijn relaas luidde: ‘Je moet het gewoon doen!’ En ik al jammerend besloot: ‘Maar hoe dan? Ik heb geen vertrouwen!’
Serieus, als je het ergens kon kopen in de winkel of online op e-bay dan wist ik het wel. Ik had direct gehamsterd voor de rest van m’n leven en had eindelijk kunnen staan op m'n atrofische vertrouwensbeen.

Juist ja, dat verschrompelde vertrouwensbeen, wat veel te weinig voeding heeft gekregen de afgelopen 32 jaren van mijn bestaan. Ik kan er niet op leunen, laat staan op lopen. ‘t Is een wonder dat het er überhaupt nog is; amputatie heeft al geregeld op het programma gestaan. Gode zij eer dat het zover niet is gekomen. Hij heeft me gespaard en kan zelfs dode beenderen weer levend maken. Zo ook mijn vertrouwensbeen. Dat is de hoop die me doet leven, de drijfkracht die me gaande houdt. Waar kunnen we in dit leven in ‘s hemelsnaam op vertrouwen? De wereld lijkt op een gekkenhuis en ik heb me altijd al unheimisch gevoeld in deze plek van heilige chaos.

- Vertrouwen heb je niet, dat word je gegeven - Zou het waar zijn? Klopt het dat we dit van nature allemaal niet hebben? Of is het toch juist een werkwoord, iets wat we moeten doen. Wat we moeten oefenen. Leren om te vallen en leren om weer op te staan. Erop te vertrouwen dat het allemaal wel wat meevalt, dat 100% controle een illusie is en ons alleen maar meer wantrouwend maakt. Gelukkig weet ik bij Wie ik mag aankloppen. - Wacht op de Heere, wees sterk en Hij zal uw hart sterk maken, ja wacht op de Heere - Psalm 27:14.

Volgens mij is het een cocktail; een wonderlijke cocktail. God wil met ons samenwerken. Hij zal het geven maar wij mogen er ook wat voor doen. Hij zal voortbouwen op onze inzet om sterk te zijn. Wij mogen onszelf trainen om te vertrouwen op Zijn genade. Als onrust en dwanggedachtes ons als sluipschutters willen overmannen mogen wij ze krijgsgevangene nemen door Zijn woord. De leugen moet wijken voor de waarheid. Angst moet vertrekken voor vertrouwen. Telkens weer mag ik dat atrofische vertrouwensbeen van me nieuw leven in blazen door de waarheid: Gods Woord. Om het maar te houden bij de songtekst van Make Some Noise Kids (deze kan ik tenslotte goed onthouden) - God heeft alle macht, meer dan jij ooit dacht! Ooh ho, die power is mijn kracht! -

Amen

donderdag 28 september 2017

Onderweg naar Heiligheid

Momenteel bevind ik me in een 'jagen-naar-heiligheid-fase'. Het is alsof God me bij de hand heeft genomen en me per abuis naar kanalen heeft geleid die onderwerpen aansnijden waarvan ik het bestaan niet eens afwist. Zo kwam ik terecht bij een mooie blog: eerbare-schoonheid.blogspot.com.

De naam van deze blog trok direct mijn aandacht. Eerbaar en schoonheid, dat past bij elkaar. Het zette me aan het denken. Tot dusverre was mijn kledingkast niet echt een visitekaartje voor eerbare schoonheid. Skinny jeans, korte rokjes en strakke truitjes voerden de boventoon. Alle contouren van mijn lichaam waren volledig zichtbaar en ik had er geen erg in. In die zin, dat ik dacht dat het prima was om de pluspunten van mijn lichaam te accentueren. Ik had ook geen idee dat God in Zijn Woord ons advies geeft aangaande kleding. Ik was me er niet van bewust.

Tot dan toe. Het was een welkome reality check. Eigenlijk vond ik die richtlijnen wel heel fijn en wou ik er direct mee aan de slag (tot verbazing van mijn man). Ineens werd de kringloop een ware uitkomst voor mij want daar wordt nog kleding verkocht wat enigszins losjes en soepel om het lichaam valt. Alsof de Heilige Geest mij andere ogen had gegeven en ik me ineens realiseerde dat de kleding die ik aantrek ook een hele hoop vertelt. Wat wil ik eigenlijk uitstralen? Wil ik dat mensen kunnen zien dat ik weloverwogen probeer rein en ingetogen te leven? Zoals word beschreven in 1 Timoteus 2:9

Evenzo [wil ik] dat de vrouwen zich tooien met eerbare kleding, ingetogen en bezonnen, niet met het vlechten van het haar of met goud of parels of kostbare kleren


Laat ik Jezus' licht schijnen? Of kies ik ervoor om de aandacht naar mezelf te trekken? Eerlijk is eerlijk, het was wel even wennen. Meedoen met de laatste mode kan ik wel vergeten om nog maar niet te spreken over het ontvangen van complimentjes op mijn schijnbaar 'ouderwetse en saaie' kleding. Toch ga ik door, want het is zoveel beter om mijn hemelse Vader te behagen dan de mensen.


woensdag 16 augustus 2017

De grote vlucht

Ik ben op de vlucht, voor alles wat er verstopt zit diep van binnen.
Al jaren ben ik aan het rennen, te vluchtig om te bekennen;
dat ik niet wil kijken naar wat er in mijn binnenste leeft.
Het is alsof er altijd iets anders is wat meer voorrang nodig heeft.

Gewoon maar doorgaan, vooral niet kijken en stilstaan.
Want wat zal er dan naar boven komen? Het is veel makkelijker
om mezelf met afleiding te verdoven. Met de zorgen van het leven
en hersenspinsels die in mijn hoofd rond zweven. Allemaal willen ze
een plaats in mijn bestaan, maar voor mijn hart lijkt de ruimte vergaan.

Lawaai en rumoer voeren de boventoon; zo kan een zachte fluistering
slechts worden gehoond. Voor jou is geen plaats in mijn drukke bestaan,
omdat ik uit angst niet stil kan staan. De stilte heeft letterlijk en figuurlijk
haar plaats verloren, door al het geschreeuw verloor ze haar woorden.

Hoe kan ik haar hervinden? Hoe zou ik durven kijken naar wat er
overblijft als lawaai en rumoer inbinden? Werkelijk ik heb geen idee...

Vader in de Hemel neem me bij de hand, ik wil zo graag luisteren naar
Uw zachte stem, zorg er toch voor dat ik deze herken...