woensdag 16 augustus 2017

De grote vlucht

Ik ben op de vlucht, voor alles wat er verstopt zit diep van binnen.
Al jaren ben ik aan het rennen, te vluchtig om te bekennen;
dat ik niet wil kijken naar wat er in mijn binnenste leeft.
Het is alsof er altijd iets anders is wat meer voorrang nodig heeft.

Gewoon maar doorgaan, vooral niet kijken en stilstaan.
Want wat zal er dan naar boven komen? Het is veel makkelijker
om mezelf met afleiding te verdoven. Met de zorgen van het leven
en hersenspinsels die in mijn hoofd rond zweven. Allemaal willen ze
een plaats in mijn bestaan, maar voor mijn hart lijkt de ruimte vergaan.

Lawaai en rumoer voeren de boventoon; zo kan een zachte fluistering
slechts worden gehoond. Voor jou is geen plaats in mijn drukke bestaan,
omdat ik uit angst niet stil kan staan. De stilte heeft letterlijk en figuurlijk
haar plaats verloren, door al het geschreeuw verloor ze haar woorden.

Hoe kan ik haar hervinden? Hoe zou ik durven kijken naar wat er
overblijft als lawaai en rumoer inbinden? Werkelijk ik heb geen idee...

Vader in de Hemel neem me bij de hand, ik wil zo graag luisteren naar
Uw zachte stem, zorg er toch voor dat ik deze herken...


dinsdag 4 juli 2017

..........

Ik staar in de leegte, de eenzaamheid kijkt me aan. Zeg me, is het verkeerd om weg te gaan? Zal ze dan nog meer haar plaats innemen? Moet ik er weer tegenaan? Alles uit de kast halen om maar te worden geaccepteerd. Nee, ik wil niet meer. Laat mij maar zijn wie ik ben. Afgezonderd en beschermd. Mijn hart wil ik niet meer bloot geven; het is murw geslagen door het leven. Ik ben vermoeid en niet meer alert, de hoop vliegt bij me weg... Hoe kom ik ooit uit deze vicieuze cirkel terecht?


Leer me toch Uw weg te gaan. Alleen wil en kan ik niet verder gaan. Angst en benauwdheid omsluiten mijn hart, Heer het is zo verward. In al mijn zoeken vind ik geen rust, slechts onrust. Ik weet niet meer waar de waarheid begint en waar ze eindigt. Wie spreekt namens U en wie heeft er gelijk? Heb ik Uw stem wel goed verstaan, ben ik soms de weg kwijt? Waar bent U in dit alles en wanneer vind ik rust? Ik wil zo graag naar huis, rusten in Uw thuis. Veilig en beschermd zijn daar waar U bent, waar mijn diepste nood wordt gekend. Van al het strijden hier op aarde word ik zo moe, mijn ziel verlangt naar rust bij U.


Wilt U mij helpen om verder te gaan als mijn hart zich weer een weg baant; een weg in de wildernis van het leven, waar de strijd voort raast met harde schreden. Koester mij dicht aan Uw hart, verlicht zo mijn smart. Laat me zien waar U wilt dat ik ga en neem me bij de Hand; ik ga U achterna....



zondag 25 juni 2017

Met open handen

Ik verlang zo naar echtheid; echtheid in contact met mensen. Ik verlang zo naar veiligheid, veiligheid om te zijn wie je bent. Ik verlang zo naar begrip, dat er met een milde blik wordt gekeken naar mijn scherpe woorden. Ze komen ook maar uit een hart wat ik gaandeweg heb verloren. Ik probeer de stukjes weer op te rapen en er wat moois van te maken. Alles wat zo lang in het donker heeft liggen meuren komt nu weer naar boven in donkere kleuren. Het valt me zwaar om te accepteren dat ik mijzelf nog zoveel moet leren. Om überhaupt alle boosheid te laten komen en te ervaren dat de zonde zo diep zit verworven in elk deel van mijn bestaan; ontkwam ik er maar aan. Kon ik maar in één keer al mijn verdorvenheid te boven komen en met een gerust en rein hart verder lopen. Natuurlijk weet ik dat dit niet kan en dat het me afhankelijkheid maakt van die ene Man. Gelukkig mag ik op Hem blijven hopen en proberen door te leven met mijn handen open. Jezus, houdt mij vast in Uw Hand, reinig mijn hart en verstand. Leer me wandelen in Uw Geest, om zo vrucht te dragen tot in de lengte van dagen....


woensdag 31 mei 2017

Beerput

Al rijdend keek ik naar de blauwe lucht; de witte wolkjes aan me voorbij gaand. Opeens werd mijn blik gevangen genomen door een subtiel wolkje. Het leek, bij nader inzien, alsof de wolk een door handen gevormd hart afbeeldde. Kon het zo zijn? Zou God echt van dat soort liefdesknipoogjes aan mij geven? Of was het slechts mijn verbeelding afkomstig van een hart wat zo vurig verlangt naar een God die dichtbij is? Ik kon het in ieder geval wel gebruiken. In stilte bad ik: 'God bent u dit?'
De wolk bleef achter en ik reed verder.

Flarden herinneringen vlogen door mijn hoofd. Het was een lange dag geweest, gekleurd door een rollercoaster aan emoties. Er lag weer een dag schematherapie achter me. Ik was moe en redelijk uitgeput. Mijn dwanggedachten begonnen me te plagen. 'Getriggerd' door de christelijke muziek die ik luisterde. Muziek die spreekt over aanbidding, God loven en prijzen. Ik voelde weerstand in me opkomen gepaard gaande met godslasterlijke gedachten. Vreselijk, daar gaan we weer, dacht ik bij mezelf. Wat probeer ik nu weer weg te stoppen? Ik kan deze gevoelens en gedachten niet onder ogen komen, zeker niet in de wetenschap dat God meekijkt en luistert.

Wederom in stilte een schreeuw omhoog: 'help me Jezus, ik kan dit niet, laat me toch alstublieft niet gaan!' Voor het eerst sinds jaren durfde ik er even bij stil te staan. Durfde ik voor een 'splitsecond' deze nare gevoelens van opstand recht aan te kijken. Was het mijn kwetsbare kind die er zo hard onderuit schreeuwde? Die zei van; ik wil niet meer volgen, ik wil niet meer aanpassen, ik wil niet meer op de ander gericht zijn, ik wil gezien worden! Is dat dan het verlangen wat eronder ligt? Komt daar mijn opstand vandaan? Gewoon een klein en kwetsbaar kind, wat graag gezien wil worden......?
Hoe rijm ik dat met het Christendom? En wat vindt God ervan? Al snel belandde ik in de angst... Zou God het me wel vergeven? En wat nou als deze gevoelens de overhand nemen? Wat nou als ik er niet meer tegen kan vechten en ik écht wegloop? Wat gebeurt er dan met mij? Wat voor narigheid zit er allemaal in mij verstopt? Waar begint het en waar eindigt het?

Tja, zoveel vragen en zo weinig vertrouwen. Snel weer wegstoppen, afleiding zoeken en niet meer bij stil staan. Veel te gevaarlijk. En zo was mijn 'boze beerput' weer gesloten achter slot en grendel. Als ik dan nadenk waar ik nog allemaal naar 'mag' kijken, misschien beter gezegd, moét kijken dan zakt de moed me in de schoenen. Toch zie ik een lichtpuntje en heeft God me verrast door mij zo tussen neus en lippen door, bij de hand te nemen en me ernaar te laten kijken. Jarenlang heb ik tegen God gezegd: 'Ik wil niet naar die beerput kijken en U mag er al helemaal niet naar kijken.' Ik wist in ieder geval heel zeker dat ik er zelf nooit naar zou durven kijken, daar had ik gewoonweg niet genoeg vertrouwen voor. En dan toch, is vandaag, woensdag 31 mei 2017 de dag aangebroken dat ik een splitsecond mijn zwarte hart open en bloot heb neergelegd voor God. Natuurlijk weet Hij allang wat voor bagger er allemaal zit maar vandaag heb ik zelf de deur een heel klein stukje voor Hem geopend; een klein wonder. Zelf gedaan maar nooit zelf gekund.

Zou God dan toch met Zijn handen naar mij hebben gezwaaid, zoals ik ook altijd sta te zwaaien naar mijn kinderen als ik ze wegbreng? De handen gevormd in een hart, wijzend naar hun richting dat ik zoveeeeeeeel van ze hou? Was die wolk dan de Hand van God die mij zo liefdevol groette? Ik klamp me er maar aan vast. In de hoop dat Genade verder reikt dan zonde.....


vrijdag 12 mei 2017

Echt contact

'Ik heb geen contact, ik wil echt contact met je.' Aldus de therapeut tegen één van mijn groepsgenoten. Tja, écht contact. Het klinkt heel mooi en dat is het ook, maar krijg het maar eens voor elkaar. Bij echt contact ben je eerlijk. Bij echt contact geef je aan wat je voelt en wat iets met je doet. Je bent kwetsbaar......

Natuurlijk houd je hierbij rekening met je ontvanger, het is niet een vrijbrief om een stortvloed aan beschuldigingen over iemand uit te storten. Nee, je geeft aan wat het gedrag van een ander met jou doet, hoe jij je daarbij voelt en wat voor gevolgen dat heeft voor jou. Dat is niet altijd even 'easy going' zoals de wereld het graag wil.

Hoe vaak zeggen we wel niet tegen elkaar: 'Alles goed?' en het antwoord: 'Ja, prima!' rolt je mond al uit voordat je überhaupt stil staat bij wat je voelt. Is dat een eerlijk antwoord? Ik denk het niet. Soms voelen we ons van binnen doodsteen ongelukkig en proberen we dat te verbloemen door een masker op te zetten. Hebben we dan echt contact met elkaar? Wederom, ik denk van niet.

En dan blijft er een leegte achter. Een leegte die groeit omdat je eigenlijk niets deelt. God heeft ons niet bedoelt om als 'einzelgängers' door het leven te gaan. Hij schiep de man en daarna de vrouw omdat God zag dat het niet goed was dat de mens alleen zij. We hebben elkaar nodig. In het hele scheppingsverhaal was dit de eerste keer dat God zei: 'Het is niet goed.' Dat wil nogal wat zeggen aangezien het merendeel bekroond werd met een: ' En God zag dat het goed was.'

Ja, het is goed om contact met elkaar te hebben. Maar dan écht contact. Contact wordt ook wel gedefinieerd als: ontmoeting, verbinding, aanraking, botsing, connectie, gemeenschap. Hebben we dat dan als we niet laten zien wat ons innerlijk beroert? Maken we dan verbinding met elkaar? Nee, dan is er sprake van schijncontact. Oppervlakkig contact.

Bij echt contact is er soms sprake van een botsing. We kunnen elkaar schaven en schuren als we onze emoties bloot leggen. In elkaar kunnen we aanstoot vinden als we geconfronteerd worden met een deel van onze eigen pijn. Dit is niet altijd makkelijk, soms zelfs pijnlijk maar uiteindelijk worden we er allemaal beter van. We leggen verbindingen met de diepere lagen van ons hart. Laten we het aandurven om elkaar te benaderen, om elkaar te ontmoeten, tegen elkaar aan te botsen en door te gaan in aanraking met als gemeenschappelijk doel: écht contact.


donderdag 4 mei 2017

Identiteitscrisis part 2

Van 'gezonde volwassene' naar het 'kwetsbare kind', om vervolgens weer door te stomen naar het 'boze kind'. Wat een chaos, wat een rollercoaster. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en ook niet wanneer deze ellende ooit eindigt. Want dat vind ik het zo langzamerhand; ellende. Ik heb jarenlang willen weten waarom ik een angst- en dwangstoornis heb. Waar komt het vandaan en waarom ben ik zoals ik ben? Nu ik zo langzamerhand tot de kern begin door te dringen, lijkt het wel alsof ik weer helemaal opnieuw kan beginnen.

Jarenlang heb ik gevochten tegen mijn angsten, heb ik ze getracht te overwinnen. Alles heb ik er aan gedaan, voor zover dat in mijn bereik lag. En nu mag ik mijn strijd vervolgen. Inmiddels ben ik beland in de schematherapie, wat helpend is bij een persoonlijkheidsstoornis. Joepie! Ik ben erachter, het hoge woord is eruit: 'ik heb een persoonlijkheidsstoornis.' Dat klinkt allemaal heftiger dan dat het is. Ik ben niet gek en ben zeker nog volkomen voor rede vatbaar. Maar ergens is er toch behoorlijke scheefgroei ontstaan.

Er zijn tal van redenen te bedenken waarom dit is gebeurd. Van erfelijke belasting, sociale omgevingsfactoren tot opvoeding. Ook dit is een heel moeilijk stuk omdat er al snel een schuldvraag omhoog komt rijzen. Maar wanneer kan er van schuld worden gesproken? Als ouders vanuit liefde hebben gehandeld? Nooit mij bewust hebben willen beschadigen, puur uit eigen onvermogen schade hebben berokkend. Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. En dat legt mijn acceptatielat alleen maar hoger.

Toch borrelt er boosheid, omdat ik de brokstukken van andere generaties mag oprapen. Ik mag nu gaan opruimen waar een ander het niet heeft gekund of niet heeft gewild. En dat is wrang en dat doet pijn. Want ik kon niet verder, ik liep vast. Hoe hard ik ook heb geprobeerd om mee te doen en te overleven, het liep spaak. Ik ben God dankbaar dat ik hulp mag zoeken en dat ik mag veranderen. Al is het alleen maar voor mijn kinderen. Het is alleen niet makkelijk; 't vergt een hoop investering, schaven, angst, pijn en verdriet.

Deze week heb ik twee dagen schematherapie gevolgd. Nu ik weer thuis ben gekomen begint alles te landen en strijden uiteenlopende emoties om voorrang. Alles dwarrelt door elkaar en de dwanggedachten kan ik terug leiden naar behoeften die verscholen liggen bij het kwetsbare en boze kind. De angst- en dwangstoornis dient als beschermer. Hoe raar het ook mag klinken, het is een beschermingsmechanisme wat er voor moet zorgen dat ik niet meer bij die behoeften kom. Want dat is te pijnlijk. Elke vorm van afwijzing die daar nog plaats vindt, is er ééntje te veel en daarom kan ik er niet meer bij.

Nou, ik houd jullie op de hoogte. De komende tijd zal ik ongetwijfeld vaker gaan bloggen over dit onderwerp. Ik merk dat het schrijven als een uitlaatklep werkt. Ik moet er ergens mee naar toe.....
Reacties zou ik fijn vinden!

Liefs,
Regina

dinsdag 2 mei 2017

Daar waar U bent

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar ik word gedreven door innerlijke vrede
Daar waar rechtvaardige boosheid mag zetelen

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar U mij vormde in mijn moederschoot
Daar waar liefde triomfeert, wondergroot

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel U kent
Daar waar kwetsbaarheid ons leert
Daar waar gebrokenheid wordt geheeld

Daar waar U bent
Want U bent daar waar ik ben.