zondag 25 juni 2017

Met open handen

Ik verlang zo naar echtheid; echtheid in contact met mensen. Ik verlang zo naar veiligheid, veiligheid om te zijn wie je bent. Ik verlang zo naar begrip, dat er met een milde blik wordt gekeken naar mijn scherpe woorden. Ze komen ook maar uit een hart wat ik gaandeweg heb verloren. Ik probeer de stukjes weer op te rapen en er wat moois van te maken. Alles wat zo lang in het donker heeft liggen meuren komt nu weer naar boven in donkere kleuren. Het valt me zwaar om te accepteren dat ik mijzelf nog zoveel moet leren. Om überhaupt alle boosheid te laten komen en te ervaren dat de zonde zo diep zit verworven in elk deel van mijn bestaan; ontkwam ik er maar aan. Kon ik maar in één keer al mijn verdorvenheid te boven komen en met een gerust en rein hart verder lopen. Natuurlijk weet ik dat dit niet kan en dat het me afhankelijkheid maakt van die ene Man. Gelukkig mag ik op Hem blijven hopen en proberen door te leven met mijn handen open. Jezus, houdt mij vast in Uw Hand, reinig mijn hart en verstand. Leer me wandelen in Uw Geest, om zo vrucht te dragen tot in de lengte van dagen....


woensdag 31 mei 2017

Beerput

Al rijdend keek ik naar de blauwe lucht; de witte wolkjes aan me voorbij gaand. Opeens werd mijn blik gevangen genomen door een subtiel wolkje. Het leek, bij nader inzien, alsof de wolk een door handen gevormd hart afbeeldde. Kon het zo zijn? Zou God echt van dat soort liefdesknipoogjes aan mij geven? Of was het slechts mijn verbeelding afkomstig van een hart wat zo vurig verlangt naar een God die dichtbij is? Ik kon het in ieder geval wel gebruiken. In stilte bad ik: 'God bent u dit?'
De wolk bleef achter en ik reed verder.

Flarden herinneringen vlogen door mijn hoofd. Het was een lange dag geweest, gekleurd door een rollercoaster aan emoties. Er lag weer een dag schematherapie achter me. Ik was moe en redelijk uitgeput. Mijn dwanggedachten begonnen me te plagen. 'Getriggerd' door de christelijke muziek die ik luisterde. Muziek die spreekt over aanbidding, God loven en prijzen. Ik voelde weerstand in me opkomen gepaard gaande met godslasterlijke gedachten. Vreselijk, daar gaan we weer, dacht ik bij mezelf. Wat probeer ik nu weer weg te stoppen? Ik kan deze gevoelens en gedachten niet onder ogen komen, zeker niet in de wetenschap dat God meekijkt en luistert.

Wederom in stilte een schreeuw omhoog: 'help me Jezus, ik kan dit niet, laat me toch alstublieft niet gaan!' Voor het eerst sinds jaren durfde ik er even bij stil te staan. Durfde ik voor een 'splitsecond' deze nare gevoelens van opstand recht aan te kijken. Was het mijn kwetsbare kind die er zo hard onderuit schreeuwde? Die zei van; ik wil niet meer volgen, ik wil niet meer aanpassen, ik wil niet meer op de ander gericht zijn, ik wil gezien worden! Is dat dan het verlangen wat eronder ligt? Komt daar mijn opstand vandaan? Gewoon een klein en kwetsbaar kind, wat graag gezien wil worden......?
Hoe rijm ik dat met het Christendom? En wat vindt God ervan? Al snel belandde ik in de angst... Zou God het me wel vergeven? En wat nou als deze gevoelens de overhand nemen? Wat nou als ik er niet meer tegen kan vechten en ik écht wegloop? Wat gebeurt er dan met mij? Wat voor narigheid zit er allemaal in mij verstopt? Waar begint het en waar eindigt het?

Tja, zoveel vragen en zo weinig vertrouwen. Snel weer wegstoppen, afleiding zoeken en niet meer bij stil staan. Veel te gevaarlijk. En zo was mijn 'boze beerput' weer gesloten achter slot en grendel. Als ik dan nadenk waar ik nog allemaal naar 'mag' kijken, misschien beter gezegd, moét kijken dan zakt de moed me in de schoenen. Toch zie ik een lichtpuntje en heeft God me verrast door mij zo tussen neus en lippen door, bij de hand te nemen en me ernaar te laten kijken. Jarenlang heb ik tegen God gezegd: 'Ik wil niet naar die beerput kijken en U mag er al helemaal niet naar kijken.' Ik wist in ieder geval heel zeker dat ik er zelf nooit naar zou durven kijken, daar had ik gewoonweg niet genoeg vertrouwen voor. En dan toch, is vandaag, woensdag 31 mei 2017 de dag aangebroken dat ik een splitsecond mijn zwarte hart open en bloot heb neergelegd voor God. Natuurlijk weet Hij allang wat voor bagger er allemaal zit maar vandaag heb ik zelf de deur een heel klein stukje voor Hem geopend; een klein wonder. Zelf gedaan maar nooit zelf gekund.

Zou God dan toch met Zijn handen naar mij hebben gezwaaid, zoals ik ook altijd sta te zwaaien naar mijn kinderen als ik ze wegbreng? De handen gevormd in een hart, wijzend naar hun richting dat ik zoveeeeeeeel van ze hou? Was die wolk dan de Hand van God die mij zo liefdevol groette? Ik klamp me er maar aan vast. In de hoop dat Genade verder reikt dan zonde.....


vrijdag 12 mei 2017

Echt contact

'Ik heb geen contact, ik wil echt contact met je.' Aldus de therapeut tegen één van mijn groepsgenoten. Tja, écht contact. Het klinkt heel mooi en dat is het ook, maar krijg het maar eens voor elkaar. Bij echt contact ben je eerlijk. Bij echt contact geef je aan wat je voelt en wat iets met je doet. Je bent kwetsbaar......

Natuurlijk houd je hierbij rekening met je ontvanger, het is niet een vrijbrief om een stortvloed aan beschuldigingen over iemand uit te storten. Nee, je geeft aan wat het gedrag van een ander met jou doet, hoe jij je daarbij voelt en wat voor gevolgen dat heeft voor jou. Dat is niet altijd even 'easy going' zoals de wereld het graag wil.

Hoe vaak zeggen we wel niet tegen elkaar: 'Alles goed?' en het antwoord: 'Ja, prima!' rolt je mond al uit voordat je überhaupt stil staat bij wat je voelt. Is dat een eerlijk antwoord? Ik denk het niet. Soms voelen we ons van binnen doodsteen ongelukkig en proberen we dat te verbloemen door een masker op te zetten. Hebben we dan echt contact met elkaar? Wederom, ik denk van niet.

En dan blijft er een leegte achter. Een leegte die groeit omdat je eigenlijk niets deelt. God heeft ons niet bedoelt om als 'einzelgängers' door het leven te gaan. Hij schiep de man en daarna de vrouw omdat God zag dat het niet goed was dat de mens alleen zij. We hebben elkaar nodig. In het hele scheppingsverhaal was dit de eerste keer dat God zei: 'Het is niet goed.' Dat wil nogal wat zeggen aangezien het merendeel bekroond werd met een: ' En God zag dat het goed was.'

Ja, het is goed om contact met elkaar te hebben. Maar dan écht contact. Contact wordt ook wel gedefinieerd als: ontmoeting, verbinding, aanraking, botsing, connectie, gemeenschap. Hebben we dat dan als we niet laten zien wat ons innerlijk beroert? Maken we dan verbinding met elkaar? Nee, dan is er sprake van schijncontact. Oppervlakkig contact.

Bij echt contact is er soms sprake van een botsing. We kunnen elkaar schaven en schuren als we onze emoties bloot leggen. In elkaar kunnen we aanstoot vinden als we geconfronteerd worden met een deel van onze eigen pijn. Dit is niet altijd makkelijk, soms zelfs pijnlijk maar uiteindelijk worden we er allemaal beter van. We leggen verbindingen met de diepere lagen van ons hart. Laten we het aandurven om elkaar te benaderen, om elkaar te ontmoeten, tegen elkaar aan te botsen en door te gaan in aanraking met als gemeenschappelijk doel: écht contact.


donderdag 4 mei 2017

Identiteitscrisis part 2

Van 'gezonde volwassene' naar het 'kwetsbare kind', om vervolgens weer door te stomen naar het 'boze kind'. Wat een chaos, wat een rollercoaster. Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen en ook niet wanneer deze ellende ooit eindigt. Want dat vind ik het zo langzamerhand; ellende. Ik heb jarenlang willen weten waarom ik een angst- en dwangstoornis heb. Waar komt het vandaan en waarom ben ik zoals ik ben? Nu ik zo langzamerhand tot de kern begin door te dringen, lijkt het wel alsof ik weer helemaal opnieuw kan beginnen.

Jarenlang heb ik gevochten tegen mijn angsten, heb ik ze getracht te overwinnen. Alles heb ik er aan gedaan, voor zover dat in mijn bereik lag. En nu mag ik mijn strijd vervolgen. Inmiddels ben ik beland in de schematherapie, wat helpend is bij een persoonlijkheidsstoornis. Joepie! Ik ben erachter, het hoge woord is eruit: 'ik heb een persoonlijkheidsstoornis.' Dat klinkt allemaal heftiger dan dat het is. Ik ben niet gek en ben zeker nog volkomen voor rede vatbaar. Maar ergens is er toch behoorlijke scheefgroei ontstaan.

Er zijn tal van redenen te bedenken waarom dit is gebeurd. Van erfelijke belasting, sociale omgevingsfactoren tot opvoeding. Ook dit is een heel moeilijk stuk omdat er al snel een schuldvraag omhoog komt rijzen. Maar wanneer kan er van schuld worden gesproken? Als ouders vanuit liefde hebben gehandeld? Nooit mij bewust hebben willen beschadigen, puur uit eigen onvermogen schade hebben berokkend. Dat maakt het er allemaal niet makkelijker op. En dat legt mijn acceptatielat alleen maar hoger.

Toch borrelt er boosheid, omdat ik de brokstukken van andere generaties mag oprapen. Ik mag nu gaan opruimen waar een ander het niet heeft gekund of niet heeft gewild. En dat is wrang en dat doet pijn. Want ik kon niet verder, ik liep vast. Hoe hard ik ook heb geprobeerd om mee te doen en te overleven, het liep spaak. Ik ben God dankbaar dat ik hulp mag zoeken en dat ik mag veranderen. Al is het alleen maar voor mijn kinderen. Het is alleen niet makkelijk; 't vergt een hoop investering, schaven, angst, pijn en verdriet.

Deze week heb ik twee dagen schematherapie gevolgd. Nu ik weer thuis ben gekomen begint alles te landen en strijden uiteenlopende emoties om voorrang. Alles dwarrelt door elkaar en de dwanggedachten kan ik terug leiden naar behoeften die verscholen liggen bij het kwetsbare en boze kind. De angst- en dwangstoornis dient als beschermer. Hoe raar het ook mag klinken, het is een beschermingsmechanisme wat er voor moet zorgen dat ik niet meer bij die behoeften kom. Want dat is te pijnlijk. Elke vorm van afwijzing die daar nog plaats vindt, is er ééntje te veel en daarom kan ik er niet meer bij.

Nou, ik houd jullie op de hoogte. De komende tijd zal ik ongetwijfeld vaker gaan bloggen over dit onderwerp. Ik merk dat het schrijven als een uitlaatklep werkt. Ik moet er ergens mee naar toe.....
Reacties zou ik fijn vinden!

Liefs,
Regina

dinsdag 2 mei 2017

Daar waar U bent

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar ik word gedreven door innerlijke vrede
Daar waar rechtvaardige boosheid mag zetelen

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel wordt gekend
Daar waar U mij vormde in mijn moederschoot
Daar waar liefde triomfeert, wondergroot

Daar waar U bent
Daar waar mijn ziel U kent
Daar waar kwetsbaarheid ons leert
Daar waar gebrokenheid wordt geheeld

Daar waar U bent
Want U bent daar waar ik ben.


maandag 24 april 2017

Ik blijf je trouw

Mijn lieve kind,

Ik blijf je trouw
Dit is mijn belofte voor jou
Koester hem in je hart
Leg hem tegenover al je smart

Als stormen jou omringen
en je niet meer weet waar je moet beginnen
Weet dan dit: Ik blijf je trouw
Het is en blijft mijn belofte voor jou

In het donker zal Ik je dragen
bij de dageraad zal Mijn stem je vragen:
Ben Ik niet degene die genade blijft geven?

Mijn beloften houden stand
Ik plaats de zon, maan en sterren en houd ze in Mijn hand
In de wereld kan éénieder weten
dat ik Mijn schepping nooit zal vergeten

Mijn liefde blijft bij jou
In de morgen fluit de vogel van mijn trouw
Het is mijn zachte fluistering aan jou,
Mijn kind ik houd van jou



donderdag 20 april 2017

Mijn kind

Ik kijk naar je handjes, zo klein en teer; zo lieflijk gemaakt. En dan nog je voetjes, oh wat ben ik dol op je voetjes. Ze staan nog wankel in het leven maar zoals jij ze neerzet lijkt het alsof je pilaren onder je hebt staan. Vol kracht en overtuiging plaats je elke stap, veilig aan mijn hand. Ik zie je onbevangenheid en je vreugde om de meest uiteenlopende dingen. Het geluid van een vogel brengt je onder de indruk. Alles wil je aanwijzen en je wilt het benoemen. Je lacht als ik een scheetje laat en roept daarbij heel hard: 'poep!' Die twinkeling in je ogen wanneer je van plan bent om iets te ondernemen waarvan je weet dat het niet mag. Dat voorzichtige glimlachje wat tevoorschijn komt als ik je terugfluit. Hoe kan ik boos op je worden? Al weet ik dat je grenzen nodig hebt en uit liefde corrigeer ik heel wat af. Mijn lieve dochter, de tijd gaat zo snel. Ik zou je wel voor altijd zo willen houden, genietend van jouw puurheid. Je bent een Godsgeschenk aan ons gegeven, het is genadetijd.